Gisteren dus terug van een 25 uurs retraite. Vandaag weer toe aan een vakantie van een half jaar minstens. We hebben het wel gezellig gehad vandaag. Maar Myrthe was om 6.00 uur wakker. Ik heb me met Myrthe op schoot maar bezig gehouden met het speuren naar wat 5-12 spul op internet tot Floris en Laurens naar beneden kwamen gevolgd door Mattijs en Edith een half uur daar weer na. Anne rond 9.00 uur gevolgd door Stefan. Toen waren we weer compleet.
Iemand is op mijn verzoek bij ons gekomen zodat ik even de weekboodschappen ongestoord kon halen. Daarna heb ik met de kinderen pepernoten gebakken. en 's middags zijn we met zijn allen nog naar het bos geweest voor een korte wandeling.
Het was een geweldig boek over "overgave" gisteren en ik ben vol goede moed weer naar huis gekomen. Ik werd meteen behoorlijk beproefd om het geleerde in praktijk te brengen. Stefan had veel last van buik en rugpijn gedurende de dag en dat geeft bij mij veel spanning. Bij hem ook. Hij kan dan niet zoveel terwijl hij niet iemand is die graag stilzit. Ik zal morgen maar weer oefenen. Vandaag zou ik mezelf niet met een voldoende beoordelen. Ik hoop dat de Heer milder is.
Myrthe was verward dat ik weer thuis was maar wel boodschappen ging halen zonder haar. ZE heeft "mamammam" gezegd. Zo lief!!!! Floris, Laurens en Edith waren allemaal erg knuffelig. Leuk en ook wel bijzonder. Ik heb ze vanavond heerlijk uit de kinderbijbel voorgelezen en daarna zijn we samen in de kapel wezen bidden.
Morgen weer zondag. Er staat, behalve de kerk, niets gepland. we bidden en hopen dat Stefan toch weer wat opknapt.
zaterdag 30 november 2013
vrijdag 29 november 2013
Vrijdag 29 november
Ik ben weer thuis. Wat een hartelijk welkom was dat. Laurens, Floris en Edith vlogen me gelijk om mijn benen. Anne om mijn nek. Matthijs volgde wat rustiger en daarna kwam Floris (...) met Myrthe aandragen die ook blij was me terug te zien. Het was een welkom als van iemand die een wereldreis gemaakt heeft. Nochtans ben ik precies 25 uur van huis geweest. :)
Afgelopen nacht hebben de jongste drie uit gelogeerd. Ze zijn vanmorgen rond 11.00 uur weer thuis gebracht. Toen waren inmiddels de vriendin die vaak op vrijdag komt en Froukje aangekomen. Zij hebben de rest van de dag voor de kinderen gezorgd en...-en daar was ik ontzettend blij mee-, omdat Myrthe lief en rustig was hebben ze een en ander op kunnen ruimen. Ik kwam in mijn hoofd opgeruimd thuis en mijn huis was ook weer wat georganiseerder. Een heerlijk thuiskomen. Supercadeautje.
Met Stefan ging het prima. Hij vond het erg leuk dat Myrthe nu naar hem trok terwijl ze normaal alleen mij wil hebben. Een goede ontwikkeling.
Ik had voor de bezinningsdag een aantal leesboekjes meegenomen. Eentje was bijzonder goed om te lezen *. Die ging over "overgave". Een onderwerp dat we steeds meer proberen te leven. Het was erg herkenbaar.
Een paar citaten:
"Augustinus formuleert het zeer radicaal: 'niets gebeurt tenzij de Almachtige wil dat het gebeurt, ofwel door het te laten gebeuren ofwel door het zelf te doen'".
Boodschap die ik erin las: Vertrouwen hebben: Wat ons ook gebeurt, Hij heeft het toegelaten of zelfs bewerkt en Hij kan zelfs het kwaad tot ons uiteindelijke heil laten meewerken. Hij heeft alles onder controle en Hij weet wat goed voor ons is. Dus wat er ook is, het zal hoe dan ook goed zijn.
"Lijden draagt vrucht, lijden heeft verlossende kracht, Lijden is, sinds Jezus er doorheen is gegaan, instrument van heil geworden"
Boodschap die ik erin las: Vertrouwen hebben; lijden heeft zin. Als Hij het blijkbaar in ons leven toelaat zal het wat er ook zijn zal, goed zijn.
" 'Het dorre dal wordt op zijn tocht tot een oase' (ps. 84, 7). Ja, indien men werkelijk aanvaard door een 'dor dal' te gaan en zich daar door Hem laat leiden, blijkt het plots dat deze dorre vlakte een oase is. Men hoeft niet eens te wachten tot het einde van de tocht om dan, retrospectief, te ontdekken dat met feitelijk door een oase is gegaan. Men ontdekt het onder de tocht zelf. Dit is een van de wonderen die de overgave bewerkt. Wat voor een buitenstaander en voor wie weerstand biedt aan de leiding van God monotoon en troosteloos lijkt, kan adembenemend worden voor wie God laat beslissen en zich op Zijn leiding durft verlaten"
Boodschap die ik erin las: Dit lijkt een soort verklaring voor de plotselinge blijdschap die ons als een genade ongeveer drie weken geleden trof. Een 'oase', in wat een 'dor dal' was. Een gevolg van overgave? We leren. We zijn er nog niet. Steeds vallen we en hebben we het weer moeilijk met wat ons gebeurt. Gelukkig houdt Hij ons in Zijn hand en mogen we ook als Zijn kinderen 'leren'.
Blij dat ik weg was. Blij weer terug te zijn. Kort maar heel krachtig. Zoveel dank aan hen die dit mogelijk maakten door gebed en door praktische inzet.
*Boekje is van Wilfried Stinissen en heet: "Bij U ben ik geborgen"
Gebed van Charles de Foucauld voorin het boekje:
(wel heftig maar sprak me erg aan)
Vader
Ik verlaat mij op U,
doe met mij wat Gij goedvindt.
Wat Gij ook met mij doen wilt,
ik dank U.
Tot alles ben ik bereid,
alles aanvaard ik,
als Uw wil maar geschiedt in mij
en in al Uw schepselen:
niets anders verlang ik, mijn God,
ik leg mijn ziel in Uw handen,
ik geef ze aan U, mijn God,
met heel de liefde van mijn hart,
omdat ik U bemin,
omdat het voor mij een noodzaak van liefde is mij te geven,
mij zonder voorbehoud op U te verlaten,
met een oneindig vertrouwen:
want Gij zijt mijn Vader
Afgelopen nacht hebben de jongste drie uit gelogeerd. Ze zijn vanmorgen rond 11.00 uur weer thuis gebracht. Toen waren inmiddels de vriendin die vaak op vrijdag komt en Froukje aangekomen. Zij hebben de rest van de dag voor de kinderen gezorgd en...-en daar was ik ontzettend blij mee-, omdat Myrthe lief en rustig was hebben ze een en ander op kunnen ruimen. Ik kwam in mijn hoofd opgeruimd thuis en mijn huis was ook weer wat georganiseerder. Een heerlijk thuiskomen. Supercadeautje.
Met Stefan ging het prima. Hij vond het erg leuk dat Myrthe nu naar hem trok terwijl ze normaal alleen mij wil hebben. Een goede ontwikkeling.
Ik had voor de bezinningsdag een aantal leesboekjes meegenomen. Eentje was bijzonder goed om te lezen *. Die ging over "overgave". Een onderwerp dat we steeds meer proberen te leven. Het was erg herkenbaar.
Een paar citaten:
"Augustinus formuleert het zeer radicaal: 'niets gebeurt tenzij de Almachtige wil dat het gebeurt, ofwel door het te laten gebeuren ofwel door het zelf te doen'".
Boodschap die ik erin las: Vertrouwen hebben: Wat ons ook gebeurt, Hij heeft het toegelaten of zelfs bewerkt en Hij kan zelfs het kwaad tot ons uiteindelijke heil laten meewerken. Hij heeft alles onder controle en Hij weet wat goed voor ons is. Dus wat er ook is, het zal hoe dan ook goed zijn.
"Lijden draagt vrucht, lijden heeft verlossende kracht, Lijden is, sinds Jezus er doorheen is gegaan, instrument van heil geworden"
Boodschap die ik erin las: Vertrouwen hebben; lijden heeft zin. Als Hij het blijkbaar in ons leven toelaat zal het wat er ook zijn zal, goed zijn.
" 'Het dorre dal wordt op zijn tocht tot een oase' (ps. 84, 7). Ja, indien men werkelijk aanvaard door een 'dor dal' te gaan en zich daar door Hem laat leiden, blijkt het plots dat deze dorre vlakte een oase is. Men hoeft niet eens te wachten tot het einde van de tocht om dan, retrospectief, te ontdekken dat met feitelijk door een oase is gegaan. Men ontdekt het onder de tocht zelf. Dit is een van de wonderen die de overgave bewerkt. Wat voor een buitenstaander en voor wie weerstand biedt aan de leiding van God monotoon en troosteloos lijkt, kan adembenemend worden voor wie God laat beslissen en zich op Zijn leiding durft verlaten"
Boodschap die ik erin las: Dit lijkt een soort verklaring voor de plotselinge blijdschap die ons als een genade ongeveer drie weken geleden trof. Een 'oase', in wat een 'dor dal' was. Een gevolg van overgave? We leren. We zijn er nog niet. Steeds vallen we en hebben we het weer moeilijk met wat ons gebeurt. Gelukkig houdt Hij ons in Zijn hand en mogen we ook als Zijn kinderen 'leren'.
Blij dat ik weg was. Blij weer terug te zijn. Kort maar heel krachtig. Zoveel dank aan hen die dit mogelijk maakten door gebed en door praktische inzet.
*Boekje is van Wilfried Stinissen en heet: "Bij U ben ik geborgen"
Gebed van Charles de Foucauld voorin het boekje:
(wel heftig maar sprak me erg aan)
Vader
Ik verlaat mij op U,
doe met mij wat Gij goedvindt.
Wat Gij ook met mij doen wilt,
ik dank U.
Tot alles ben ik bereid,
alles aanvaard ik,
als Uw wil maar geschiedt in mij
en in al Uw schepselen:
niets anders verlang ik, mijn God,
ik leg mijn ziel in Uw handen,
ik geef ze aan U, mijn God,
met heel de liefde van mijn hart,
omdat ik U bemin,
omdat het voor mij een noodzaak van liefde is mij te geven,
mij zonder voorbehoud op U te verlaten,
met een oneindig vertrouwen:
want Gij zijt mijn Vader
donderdag 28 november 2013
Donderdag 28 november (door Stefan)
Vanavond zit ik alleen op de bank, naar de langzame vlammen in onze kachel te kijken. Het vuur verteert een blok hout heel langzaam. Ik dacht een paar weken geleden dat dat wel een beetje lijkt op hoe we als mens zouden kunnen zijn. Het blok zorgt voor veel warmte en een mooi licht in huis. Graag zou ik zelf ook veel warmte en licht uitstralen, totdat ik "op" ben. Het liefst ook heel langzaam...
Vanochtend begon de dag voor Lisette hectisch, zoals gewoonlijk. Vroege ochtend en alles klaarmaken voor de kinderen. Zelf heb ik veel meer slaap nodig dan voorheen, en voel me soms rot dat ik Lisette niet kan helpen. Ik vind het ontzettend knap dat ze, ondanks haar slaapgebrek, zo geduldig en liefdevol kan zijn naar de kinderen.
Ik droomde vannacht dat ik een uitgezaaide tumor had en heel verdrietig was. Ik was zo blij dat ik wakker werd, totdat ik mijn hoofd voelde. Nauwelijks haar; helaas niet alleen een droom dus. Het was daardoor in de eerste uren vandaag emotioneel wat moeilijker voor mij.
We hadden vroeg in de middag een afspraak staan met een vervangende arts in het ziekenhuis om enkele klachten in mijn buik, rug en extremiteiten te bespreken. Er worden een paar nieuwe onderzoeken gepland nu, omdat de klachten niet direct terug gebracht kunnen worden tot de symptomen van de kanker.
Lisette is op het moment dat ik dit schrijf op retraite. Ik ben zo blij dat ze een dagje (en nachtje) weg kan. Ik bid dat ze er veel uit kan halen, zowel geestelijk als lichamelijk.
We (de oudste 3 en ik) hebben vanavond een film gekeken en alle speculaasjes opgegeten. Heerlijk ontspannen.
Het is duidelijk een turbulente tijd die we meemaken. Een tijd waarin we als gezin op een bootje aardig door mekaar worden geschud, in alle opzichten. Soms is het inderdaad alsof, net als in het Evangelie, Jezus in de boot ligt te slapen. Maar Hij is er wel, Hij verlaat het bootje niet. We wachten op Hem, Hij weet wat moet gebeuren en wat het beste is. Heer, we vertrouwen op U.
Vanochtend begon de dag voor Lisette hectisch, zoals gewoonlijk. Vroege ochtend en alles klaarmaken voor de kinderen. Zelf heb ik veel meer slaap nodig dan voorheen, en voel me soms rot dat ik Lisette niet kan helpen. Ik vind het ontzettend knap dat ze, ondanks haar slaapgebrek, zo geduldig en liefdevol kan zijn naar de kinderen.
Ik droomde vannacht dat ik een uitgezaaide tumor had en heel verdrietig was. Ik was zo blij dat ik wakker werd, totdat ik mijn hoofd voelde. Nauwelijks haar; helaas niet alleen een droom dus. Het was daardoor in de eerste uren vandaag emotioneel wat moeilijker voor mij.
We hadden vroeg in de middag een afspraak staan met een vervangende arts in het ziekenhuis om enkele klachten in mijn buik, rug en extremiteiten te bespreken. Er worden een paar nieuwe onderzoeken gepland nu, omdat de klachten niet direct terug gebracht kunnen worden tot de symptomen van de kanker.
Lisette is op het moment dat ik dit schrijf op retraite. Ik ben zo blij dat ze een dagje (en nachtje) weg kan. Ik bid dat ze er veel uit kan halen, zowel geestelijk als lichamelijk.
We (de oudste 3 en ik) hebben vanavond een film gekeken en alle speculaasjes opgegeten. Heerlijk ontspannen.
Het is duidelijk een turbulente tijd die we meemaken. Een tijd waarin we als gezin op een bootje aardig door mekaar worden geschud, in alle opzichten. Soms is het inderdaad alsof, net als in het Evangelie, Jezus in de boot ligt te slapen. Maar Hij is er wel, Hij verlaat het bootje niet. We wachten op Hem, Hij weet wat moet gebeuren en wat het beste is. Heer, we vertrouwen op U.
woensdag 27 november 2013
Donderdagochtend 28 november
We hadden gisterenavond een vergadering in Vogelenzang. Het was een goede vergadering. Het is echt heel goed om weer dat te doen wat we het liefste doen. Samen werken en samen met anderen dat ondernemen waarvan we denken dat het vele mensen meer kennis van waarheid zal geven en meer levensgeluk. Spoedig zal de inhoud van de vergaderingen en van het werk naar buiten komen. We hopen het samen nog mee te maken.
Het is vreemd om dingen te plannen en ons dan tijdens de vergadering zelf nog af te moeten vragen of een of andere termijn haalbaar is. Of Stefan dan nog wel zal leven. Vreemd om zo onder "tijdsdruk"te staan. Toch, we gaan gewoon door. Het is goed wat we doen en als de Heer het wil......
Gisteren was Froukje er. Het was gezellig. Met de twee jongsten zijn we (froukje en ik) Alkmaar in geweest om wat 5-12 inkopen te doen, Ik heb wat bij kunnen slapen (half uurtje) en de rest van de dag was gevuld met huishoudelijke perikelen. Stefan was niet mee. Hij heeft een rustige ochtend gehad. Heeft uitgeslapen en een wandelingetje gemaakt. Verder heeft hij veel dingen op de computer geregeld vanuit een gemakkelijke stoel in de hoek van de kamer. Myrthe heeft leren lopen achter een babyrollator en heeft voor het eerst gezwaaid.
Stefan heeft steeds meer last van zijn rug en van gevoelloosheid in zijn tenen. Ook zijn vingers beginnen en hij heeft steeds meer buikpijn. Geen idee wat dat allemaal is.Op de scan was volgens de arts niets te zien wat dit zou kunnen verklaren. Vandaag gaan we voor een poliklinische afspraak. Niet met Stefans eigen arts, die is er niet, daar spreken we 3 december weer mee. We hopen vooral meer duidelijkheid te krijgen over de uitslag van de scan en over de klachten van Stefan. We hopen dat ze verder onderzoek zullen willen doen naar de oorzaken ervan. We wachten af.
Het is vreemd om dingen te plannen en ons dan tijdens de vergadering zelf nog af te moeten vragen of een of andere termijn haalbaar is. Of Stefan dan nog wel zal leven. Vreemd om zo onder "tijdsdruk"te staan. Toch, we gaan gewoon door. Het is goed wat we doen en als de Heer het wil......
Gisteren was Froukje er. Het was gezellig. Met de twee jongsten zijn we (froukje en ik) Alkmaar in geweest om wat 5-12 inkopen te doen, Ik heb wat bij kunnen slapen (half uurtje) en de rest van de dag was gevuld met huishoudelijke perikelen. Stefan was niet mee. Hij heeft een rustige ochtend gehad. Heeft uitgeslapen en een wandelingetje gemaakt. Verder heeft hij veel dingen op de computer geregeld vanuit een gemakkelijke stoel in de hoek van de kamer. Myrthe heeft leren lopen achter een babyrollator en heeft voor het eerst gezwaaid.
Stefan heeft steeds meer last van zijn rug en van gevoelloosheid in zijn tenen. Ook zijn vingers beginnen en hij heeft steeds meer buikpijn. Geen idee wat dat allemaal is.Op de scan was volgens de arts niets te zien wat dit zou kunnen verklaren. Vandaag gaan we voor een poliklinische afspraak. Niet met Stefans eigen arts, die is er niet, daar spreken we 3 december weer mee. We hopen vooral meer duidelijkheid te krijgen over de uitslag van de scan en over de klachten van Stefan. We hopen dat ze verder onderzoek zullen willen doen naar de oorzaken ervan. We wachten af.
dinsdag 26 november 2013
Dinsdag 26 november
Matthijs is, tot grote vreugde van Floris, vandaag niet naar school geweest. Hij had teveel last van een blessure die hij gisteren had opgelopen en was bang dat hij er in de drukte op school nog meer pijn aan zou krijgen.We hadden zelf een redelijk druk programma buitenshuis maar rustiger dan op school en we hadden besloten Matthijs maar gewoon mee te nemen naar alles, net als Floris en Myrthe. Dus vandaag waren we met drie kinderen op stap.
We hadden een afspraak met onze biechtvader. De kinderen hebben in een aangrenzende kamer lief gespeeld. We zijn daar naar de kerk geweest en ik heb onderwijl op de gang gelopen met Myrthe zoals dat gaat. Daarna zijn we langs kantoor geweest. Stefan moest nog een en ander voorbereiden voor een vergadering van het werk voor morgenavond en de dag zat er weer op. Nog avondeten gekookt, met de kinderen een tijd van gebed en zang in onze kapel gehouden en iedereen in bed gestopt. 8.30.Het is nu rustig in huis. Heerlijk rustig.
Wat betreft Stefans gezondheid staan er weer wat medische zaken gepland. We zijn erg benieuwd. Stefan heeft wat klachten waarvan de oorzaak niet helemaal duidelijk is en aanstaande donderdag hebben we daarvoor een afspraak met een vervangende arts in Amsterdam. Dan hebben we 3 december een afspraak met Stefans behandelend arts die dan weer terug is. Met hem willen we nog resterende behandelopties doorspreken. We hadden altijd begrepen dat er niets meer mogelijk was maar er lijken toch nog wat zaken open te liggen. We zijn benieuwd waar hij mee komt. Daarbij hebben we zelf ook wat onderzoek gedaan en zijn op een vrij volledige en veelbelovende behandeling in Duitsland gestuit. Daar willen we het ook over hebben. Mogelijk gaan we daar ook binnenkort heen om eens te horen wat er nog mogelijk is.
Verder gaat het eigenlijk best goed met ons. Wonderwel zijn we doorgaans behoorlijk vrolijk en goed gestemd. We kunnen echt van dingen genieten. We zien dit als een heel bijzondere genade die ons gegeven is en we zijn er erg dankbaar voor.
Ik heb de afgelopen dagen erg veel tijd in organisatie en planning gestopt. Oppas voor van alles geregeld, zaken met ziekenhuizen en artsen geregeld, overal afspraken gemaakt waar dat nodig was. Leuk om te doen. Wel erg vermoeiend met het huishouden erbij en de kinderen om me heen. Regelmatig sta ik met Myrthe op mijn arm in een pan te roeren met de telefoon aan mijn oor waarbij ik op afstand een van de andere kinderen in gebarentaal aanwijzingen geef om iets te laten of juist te doen terwijl iemand op de wc brult dat hij "klaaar" is..... Met een schietgebedje kom ik door dat soort momenten heen. De ene keer iets beter dan de andere.
Binnenkort, en daar ben ik heel dankbaar voor, mag ik eventjes bijkomen. Aanstaande donderdagavond ga ik weg. Voor ongeveer 24 uur mag ik rusten en op retraite zijn. Ik kijk er enorm naar uit. Heerlijk lijkt me. Alle opvang is geregeld. Als Stefan niet plots veel zieker wordt gaat het door. Graag gebed.
We hadden een afspraak met onze biechtvader. De kinderen hebben in een aangrenzende kamer lief gespeeld. We zijn daar naar de kerk geweest en ik heb onderwijl op de gang gelopen met Myrthe zoals dat gaat. Daarna zijn we langs kantoor geweest. Stefan moest nog een en ander voorbereiden voor een vergadering van het werk voor morgenavond en de dag zat er weer op. Nog avondeten gekookt, met de kinderen een tijd van gebed en zang in onze kapel gehouden en iedereen in bed gestopt. 8.30.Het is nu rustig in huis. Heerlijk rustig.
Wat betreft Stefans gezondheid staan er weer wat medische zaken gepland. We zijn erg benieuwd. Stefan heeft wat klachten waarvan de oorzaak niet helemaal duidelijk is en aanstaande donderdag hebben we daarvoor een afspraak met een vervangende arts in Amsterdam. Dan hebben we 3 december een afspraak met Stefans behandelend arts die dan weer terug is. Met hem willen we nog resterende behandelopties doorspreken. We hadden altijd begrepen dat er niets meer mogelijk was maar er lijken toch nog wat zaken open te liggen. We zijn benieuwd waar hij mee komt. Daarbij hebben we zelf ook wat onderzoek gedaan en zijn op een vrij volledige en veelbelovende behandeling in Duitsland gestuit. Daar willen we het ook over hebben. Mogelijk gaan we daar ook binnenkort heen om eens te horen wat er nog mogelijk is.
Verder gaat het eigenlijk best goed met ons. Wonderwel zijn we doorgaans behoorlijk vrolijk en goed gestemd. We kunnen echt van dingen genieten. We zien dit als een heel bijzondere genade die ons gegeven is en we zijn er erg dankbaar voor.
Ik heb de afgelopen dagen erg veel tijd in organisatie en planning gestopt. Oppas voor van alles geregeld, zaken met ziekenhuizen en artsen geregeld, overal afspraken gemaakt waar dat nodig was. Leuk om te doen. Wel erg vermoeiend met het huishouden erbij en de kinderen om me heen. Regelmatig sta ik met Myrthe op mijn arm in een pan te roeren met de telefoon aan mijn oor waarbij ik op afstand een van de andere kinderen in gebarentaal aanwijzingen geef om iets te laten of juist te doen terwijl iemand op de wc brult dat hij "klaaar" is..... Met een schietgebedje kom ik door dat soort momenten heen. De ene keer iets beter dan de andere.
Binnenkort, en daar ben ik heel dankbaar voor, mag ik eventjes bijkomen. Aanstaande donderdagavond ga ik weg. Voor ongeveer 24 uur mag ik rusten en op retraite zijn. Ik kijk er enorm naar uit. Heerlijk lijkt me. Alle opvang is geregeld. Als Stefan niet plots veel zieker wordt gaat het door. Graag gebed.
Monday 25 of november
(Voor de nederlandse versie scroll naar volgende blog)
6 candles. One for each month of survival of the diagnosis. Today Exactly half a year ago, our lives collapsed. Completely. On that day nothing was left of what we fancied important. All hope was gone and with all our strength we clung to our Lord to keep standing a bit. We knew deep desperation but He was there for us He did not drop us although in times this was not always obvious to us. I still can hear the voice of that dokter....I still can feel the pain tearing my whole being apart while hearing his words..... Actually these happenings are not quite fit to reflect upon in a festive way. On the other hand: Stefan is alive. Six full months he has been surviving cancer stage 4. We are so glad he's still there. We figured this was a good reason for a party. So we bought a cake and put six candles on top. "Dad what do you want us to sing?" the children asked. Normally when there is cake and candles we sìng the dutch anniversary song which says: "that he might have a long life" In some way I understood, they found that inappropriate. We disagreed with them. Stefan replied: "the normal song we will sing" And so we did. with full enthousiasm.: "That he might have a long life"
At the end of the day we had the opportunity to celebrate the Eucharist in our house. We started reflecting on the word "Eucharist".... Thanksgiving. The children were to name reasons to give thanks: "For nature, for eachother, for our house, for Jesus living in our place (in our private chapel), for mom and dad."
To be honest: We are tired and exhausted. We're fed up with suffering. We wished all was over. It is not. Not yet. We keep praying for a miracle and for His strength and wisdom to follow His will.
On the other hand, and this might be quite contradictory to what people might expect, but unless everything, in the last half year our Lord entered into our lives in the deepest way imaginable. We thank Him and we love Him more and more.
For the Lord is the great God,
And the great King above all gods.
In His hand are the deep places of the earth;
The heights of the hills are His also.
The sea is His, for He made it;
And His hands formed the dry land.
Oh come, let us worship and bow down;
Let us kneel before the Lord our Maker.
For He is our God,
And we are the people of His pasture,
And the sheep of His hand.
Ps 95, 3-9
At the end of the day we had the opportunity to celebrate the Eucharist in our house. We started reflecting on the word "Eucharist".... Thanksgiving. The children were to name reasons to give thanks: "For nature, for eachother, for our house, for Jesus living in our place (in our private chapel), for mom and dad."
To be honest: We are tired and exhausted. We're fed up with suffering. We wished all was over. It is not. Not yet. We keep praying for a miracle and for His strength and wisdom to follow His will.
On the other hand, and this might be quite contradictory to what people might expect, but unless everything, in the last half year our Lord entered into our lives in the deepest way imaginable. We thank Him and we love Him more and more.
For the Lord is the great God,
And the great King above all gods.
The sea is His, for He made it;
And His hands formed the dry land.
Oh come, let us worship and bow down;
Let us kneel before the Lord our Maker.
For He is our God,
And we are the people of His pasture,
And the sheep of His hand.
Ps 95, 3-9
maandag 25 november 2013
Maandag 25 november
Ik hoor nog de woorden van die arts..... Ik voel nog de scheurende pijn in mijn hele wezen bij het horen van zijn woorden.......Op zich niet iets om blij op terug te kijken maar je kan het ook anders zien. Stefan leeft. Al een half jaar overleeft hij kanker stadium 4. We zijn blij dat hij er nog is. Dat is wel een reden voor een feestje. we hebben een taart gekocht en er 6 kaarsjes op geplaatst. "Pappa wat moeten we er nu bij zingen?"vroegen de kinderen zich af. "Nou, Lang zal hij leven natuurlijk" vond Stefan. Ik was het met hem eens. "Lang zal hij leven" hebben we gezongen en vol enthousiast ook.
We hebben aan het einde van de dag een Eucharistieviering bij ons thuis gevierd. We begonnen met nadenken wat dat woord betekende "Eucharistie" .... Dankzegging. We hebben gedankt. We zijn ook dankbaar. De kinderen mochten nadenken waarvoor. Voor de natuur, Voor elkaar, voor ons huis, dat Jezus bij ons mag wonen en voor pappa en mamma. Vele redenen tot dankbaarheid.
We zijn moe, Uitgeput. We zouden wensen dat het over was. Dat is het niet. Nog niet. We blijven bidden om een wonder en om Zijn kracht en sterkte en wijsheid om Zijn weg te gaan. Het is heel tegenstrijdig met wat iemand misschien zou verwachten maar Hij is het afgelopen half jaar in ons leven binnen gekomen op een ondenkbaar diepe manier. We zijn Hem dankbaar en hebben Hem lief.
God, schep in mij een zuiver hart,
Ps.51, 12-19
Abonneren op:
Posts (Atom)