vrijdag 4 juli 2014

Vrijdag 4 juli

Maandag ben ik uit het ziekenhuis gekomen. Het was een erg warm welkom. Vrienden hadden voor een bed in de woonkamer gezorgd en Anne en Laurens hebben er een gezellig plekje van gemaakt. De kinderen hebben de oppaslapjesdeken en mijn afwezigheid niet eens als heel traumatisch beleefd. Het was gezellig thuis maar ze hadden me wel erg gemist. Ik ben bedolven onder knuffeltjes en iedereen kwam om de beurt bij me in bed liggen. Ik ben dankbaar voor het herstel van kracht in mijn been de afgelopen twee dagen. De prognose is goed. Ik mag een kopje koffie tillen....Myrthe is 10 kilo......Er is 24 uurper dag hulp nodig.

Ik vind zelf het gedeelte van pijn en een operatie gemakkelijker te dragen dan de onzekerheid in zorg en afhankelijkheid. Voor hulp in huis hebben we met verschillende instanties te maken. Nog nooit hebben we hulp vanuit een instantie nodig gehad. Rondom Stefans ziekte hebben vrienden en bekenden alles met ons gedragen.  De autonomie als gezin verdwijnt en af en toe wordt je echt niet fijn behandeld. Ik ervaar deze hele noodzaak toch best als vernederend en zwaar. Het ging zo ok en opeens....Wat is het leven dat je denkt op te bouwen kwetsbaar. Zo niet maakbaar.

Toch is het gezellig in huis. Toch overheerst dankbaarheid voor de kracht en die we ontvangen en de liefdevolle hulp die we uit verschillende hoeken mogen ontvangen. Er zijn in ieder geval ook weer volop uitdagingen om te groeien in vertrouwen in onze Vader die zich in deze tijd toch ook zeer liefdevol heeft laten zien en steeds weer een wonderlijk puzzelttje heeft gemaakt waardoor we weer opvang en zorg hadden. Uitdagingen om te groeien in overgave: Niet mijn wil maar de Uwe geschiede.....echt in alles.

Ik ben zeker dat Stefan voor ons bidt en dat onze Heer het beste met ons voorheeft met het vooruitzicht op Zijn koninkrijk. Hij zal alle moeilijkheden die voor de weg daarheen nodig zijn toestaan en de kracht geven die we nodig hebben die weg te gaan. Hij is duidelijk met ons gezin bezig. Wij zijn de klei Hij is de maker. Hij kneedt flink........ au

lief liedje

maandag 30 juni 2014

Maandagochtend 30 juni

Gisteren zondag. Terwijl ik zaterdag overspoeld ben met bezoekjes, verwacht en onverwacht van lieve mensen, was het gisteren een stuk rustiger. Een echte zondag. Ik ben naar een kerkviering in het ziekenhuis geweest, veel tijd in rust en gebed doorgebracht en later op de dag heeft een lief iemand de moeite genomen mij de communie te brengen.  Ik voelde me erg gezegend.'s avonds wat gewerkt; notulen gemaakt en op een scherm op de achtergrond voetbal gevolgd. s'middags zijn alle kinderen nog langs geweest en hebben we door het ziekenhuis gewandeld/gestrompeld. Op een gegeven moment herkende Matthijs de gang waar hij steeds met Anne speelde toen papa hier lag. In onze wandeltocht waren we op de afdeling interne terechtgekomen. Matthijs was duidelijk van slag. De anderen hadden het niet zo door. Hand in hand zijn we verder gewandeld.Wat doet dat veel met je. Vele herinneringen kwamen boven maar de setting is nu zo anders. Misschien werkt dit genezend. Geen idee waarom ons dit nu moet gebeuren en waarom ik juist hier ben.

Thuis zijn de kinderen 's morgens gewoon naar de kerk geweest. Voor hen was het een soort van gewone zondag. Ik krijg wel signalen dat ze me ontzettend missen. Gisterenmiddag waren ze op bezoek en de jongetjes wilden me mee naar huis nemen. Perse. Ik heb beloofd dat ik, als ze vandaag uit school komen, thuis zal zijn. Ik hoop dat ik dat waar kan maken. Ik krijg net te horen dat ik zo mag proberen trap te lopen......Protest van mijn kant:"Ja, maar, dat heb ik gisteren al gedaan!" "Maar ze waren gisteren nog niet helemaal tevreden"..... schrik ... niet geslaagd. Dus tanden op elkaar en klimmen zo. Laten zien wat ik kan. Pfff hoop dat ik vandaag wel door dat examen heenkom en niet spontaan faalangst ontwikkel:).

Ben benieuwd.
Ik heb veel tijd gehad om na te denken. Ik ga straks naar huis maar maar wat is thuis? Ik ben het thuis van de kinderen dus voor hen is alles straks weer soort van ok. Ik ben wel niet meer dezelfde maar ik zal er voor ze zijn. Zij zijn ook niet meer hetzelfde. Aan de ene kant zijn ze weer geconfronteerd met de breekbaarheid van het leven op aarde en het besef dat het zo voorbij kan zijn. Aan de andere kant kunnen ze misschien nu leren dat na een ziekenhuis niet altijd de dood volgt. Mamma is weer gemaakt en komt weer terug. Dat kan ook hoop geven. Ik ben anders, kreupel en minder mobiel maar ik ben hun thuis en ben dankbaar dat ik dat weer zijn mag.Voor mij is er wel die warme deken van lieve mensen die voor me bidt en inspringt bij nood ...... maar het is niet thuis. Ik kan wel bij mensen terecht en heb lieve vrienden en sommigen zijn extra speciaal maar er is niet meer die iemand, maatje in alles en vlees van mijn vlees. Mijn thuis is gewoon niet meer op aarde. Ik zal weer thuiskomen maar het is me weer duidelijker geworden dat dat in het leven hierna zal zijn. Ik kan er naar uitzien maar ben ook blij er straks weer voor mijn 6 frummels te kunnen zijn. Ze hebben me nodig.

Die lieve Stefan trouwens; Ik heb ontdekt dat hij achter mijn rug om mensen heeft laten beloven dat ze voor mij zouden zorgen als hij er niet meer zou zijn. Hij heeft voor mij gezorgd tot na zijn dood. Het heeft me erg geraakt dat te ontdekken en ik ben dankbaar dat lieve mensen er ook zijn.

 Fysieke gesteldheid. Ik heb iets dat cauda syndroom heet (info cauda) De kracht in mijn been is wat verbeterd ten opzichte van donderdagmiddag. maar nog behoorlijk beneden peil. Dit ligt niet aan de spieren maar aan de aansturing door de zenuwen en die genezen slecht en langzaam. Het gevoel is voor een flink stuk uit mijn been weg. Of het weer helemaal goed komt? zeker niet op korte termijn. Voorlopig ben ik wat kreupel. Ik hoop weer auto te kunnen rijden tzt. Anders een automaat? Graag gebed voor herstel.

De Heer is mijn herder
Mij ontbreekt niets
Hij doet mij nederliggen in grazige weiden
Hij voert mij naar rustige wateren
Hij verkwikt mijn ziel
Hij leidt mij in rechte sporen om zijns Naams wil !!! (handig met zon been:) )




zaterdag 28 juni 2014

Zaterdag 28 juni door Lisette

Wat gebeurt er eer een hoop in ons gezin. Dat was schrikken toen donderdagochtend plots mijn been zoveel pijn deed. "Doorgaan" dacht ik, het is maar pijn. Gewoon doorgaan. Anne was net naar school en ik heb Matthijs en Edith Myrthe aan laten kleden. De kinderen moesten immers naar school. Het was al laat en ik kon niemand meer bellen. Dus: Niet aanstellen het is maar pijn en in die auto. We zijn op school aangekomen...... Meer zeg ik maar niet. Daar hebben een aantal lieve mensen mijn huisarts gebeld, Myrthe mee naar mijn huis genomen om daar op haar te passen en mij naar de huisarts gebracht. Het leek wel iets van een zenuwbeklemming. Ik moest naar huis en de arts maakte een afspraak met de fysiotherapeut voor me zoals Corry in de blog van donderdag al vermeldde ging toen alles snel. Er moest veel geregeld worden. De ambulance zou me thuis ophalen en alle kindertjes kwamen net uit school. Gelukkig was Froukje die dag bij me en ving iedereen op. De moeder die de kinderen thuisbracht heeft de meesten meegenomen om bij haar te spelen zodat ze me niet in de ambulance zouden zien verdwijnen dat hebben ze al een paar keer te vaak meegemaakt. Ik heb ze allemaal met een brok in mijn keel heel vrolijk kijkend een losse zoen gegeven en vrolijk gingen ze. Matthijs vermoedde meer. Die keek erg argwanend. Terecht.

Ik was bezorgd. Als alleenstaande ouder ga je toch niet zo gemakkelijk een operatie in. Wat moest er nu met de kinderen de komende dagen? Wat nu als het met mij niet goed zou aflopen? Het is maar een hernia maar het is ook een operatie. Ik ben naar Hoorn gegaan en daar werd snel duidelijk dat het vermoeden klopte. Tjonge ik was nog nooit eerder geopereerd. Als Stefan "moest" was ik bij hem en bad ik met hem liep mee naar de operatiekamer en nu..... Wat miste ik die lieve rustgevende stem en die sterke schouder die er altijd was. Genoeg lieve mensen om me heen. Dokters verplegers maar toch... Wat was ik dankbaar dat een vriendin die had besloten dat ik daar niet zo alleen moest zijn me belde dat ze kwam vervolgens binnen kwam wandelen en met me bad. Ze is gebleven tot ik op zaal lag.

Inmiddels paste Astrid thuis op de kinderen. Ze heeft het niet gemakkelijk gehad. Floris en Laurens trokken snel conclusies toen ze de woorden ziekenhuis en operatie hoorden. Pappa had dat immers ook ...... en die ging dood..... En Myrthe waggelde iedere keer dat de bel ging blij "mamma" roepend naar de voordeur....vergeefs.

De volgende dag, gisteren dus ben ik in de loop van de ochtend met de ambulance naar Alkmaar gebracht omdat daar een neurochirurgisch team is en in Hoorn niet. 's avonds ben ik geopereerd. Het was een forse hernia. De operatie is goed gegaan er is een groot stuk van de tussenwervelschijf weggehaald. Na de operatie werd ik wakker op precies hetzelfde plaatsje op de verkoeverkamer waar Stefan na zijn eerste darmoperatie de dag na de diagnose ook wakker werd. Ik stond toen naast hem, sprak met hem en hij was niet alleen. Nu lag ik daar na een veel minder heftige operatie maar heel anders. Dat was erg moeilijk. Niet uit te leggen wat dat met je doet. Zowel bij mij als bij de kinderen roept mijn verblijf hier veel herinneringen op aan gebeurtenissen die ik me nog even niet had willen herinneren. Graag gebed gevraagd voor een goede verwerking.

Goed, wat betreft de operatie: Mijn blaas is weer onder controle. Mijn linkerbeen nog niet. Half gevoelloos dus lijkt niet van mij, maar is dat toch, en minder sterk dan eerst. Daar is op termijn wel goede hoop voor. Ik heb goed geslapen en heb het, ondanks alle eerdere slechte ervaringen in het MCA, eerlijk gezegd op deze afdeling best goed. Ik heb vandaag onder begeleiding van een fysiotherapeut en later van Laurens en Floris een aantal rondjes op de gang gelopen. Floris moedigde me goed aan: "Mam je doet het goed hoor, lopen, goed zo mam doorgaan heel knap van jou ". Verder heb ik wat rechtop gezeten en vanavond lekker gedoucht.

Zoveel lieve mensen om ons heen bidden en helpen. en er is een engel uit de lucht komen vallen. Zij zal bij ons in huis zijn voorlopig en brengt een klein hondje mee. God is goed Hij zal voor ons zorgen in alles. Zo slapen, het is laat en morgen weer vroeg ontbijt op bed :)

Morgen of anders overmorgen ga ik weer naar huis.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      

27-06-2014

Vandaag na lang wachten. Gaat het lukken, wordt Lisette vandaag nog geopereerd of zou er nog een dag bij komen?
Fijn, rond 18:00 uur is Lisette naar de ok gebracht. In het tijdsbestek van 19:00-20:00 is ze geopereerd. De operatie is goed verlopen.  Ze hebben een grote prop, wat die grote prop is? geen idee, verwijderd.
Het bleek echt een flinke Hernia te zijn, het cauda syndroom.
Alle kracht en gevoel zal zeer langzaam weer terugkomen, dit heeft tijd nodig.

Wanneer naar huis, daar is nog geen uitspraak over gedaan.

Fijn Anne en Mathijs zijn vanmiddag op bezoek geweest, wat een last viel er van de schouders dat Mama alleen maar een Hernia heeft.


Dank iedereen voor de aandacht door gebed,
 door er te zijn voor de kinderen en het contact via de digitale snelweg.

Namens Lisette,

Corry

vrijdag 27 juni 2014

lisette

Donderdag 26 juni is Lisette opgenomen in het ziekenhuis in Hoorn. Zij had last van haar rug en had uitstralingspijn naar de benen.
er waren artsbezoeken die gaven aan doe het rustig aan en ga naar de fysio. Fysiotherapeut gaf direct aan dit is niet goed.
Gisteravond heeft ze een MRI gehad. deze wees uit dat er een flinke Hernia zit in de onderrug rustend op het staartbeen.  Dit gaf meerdere klachten; uitvalverschijnselen in linker been, geen gevoel in blaas en darmen.
actie: zo snel mogelijk opereren, anders kunnen de tijdelijke uitvalverschijnselen blijvende uitvalverschijnselen worden.
Vandaag rond 11 uur is Lisette overgebracht naar het MCA Alkmaar, hier zal de operatie uitgevoerd worden.
Het is nog de vraag in welk ziekenhuis Hoorn of Alkmaar ze zal revalideren.

Heel fijn; kinderen worden zoals Lisette het zegt opgevangen door een lapjes deken van lieve mensen. Vanaf morgen middag zal er een vertrouwd persoon in huis komen die de komende weken de zorg van de kinderen op zich zal nemen.

Verloop; ik zal proberen een ieder volledig op de hoogte houden van de ontwikkelingen.

Lisette; vraagt graag jullie gebed voor operatie en goede opvang voor de kinderen

dinsdag 20 mei 2014

19 Mei 2014

Nog een keer een blog. Zomaar de tweede deze maand. Gewoon een keer zomaar.
Ook bij ons in het noorden was het de laatste dagen lekker weer. Zonnetje, altijd wat wind -dat heb je hier- dat went. Strand dichtbij en weekend. Wel veel snotneuzen en helaas iets teveel buikpijn patiënten. Een of ander boos virus?
We hebben een nieuwe bewoner; "Pluisje" geloof ik of zoiets.....? Een kleine grijze russische dwerghamster. Staat verplicht bij zijn nieuwe baasje op de slaapkamer. " Ik wil hem niet beneden hebben !"  Heb ik streng gecommuniceerd. Reden is Matthijs onbekend, maar zo kan hij hem gemakkelijk s'nachts knuffen wanneer hij verdrietig wakker ligt. Matthijs is dolblij en superverliefd op zijn pluizenbolletje. Er is vrede en rust. De afgelopen dagen hadden we het zelfs gezellig met elkaar. Er was veel vrolijkheid. Een van de kinderen vertrouwde me toe dat hij/zij nooit verwacht had dat we weer ooit zo plezier zouden kunnen hebben. Ik ben dankbaar en zelf ook wel verbaasd.
Wat vooral de laatste weken hieraan voorafgaand kenmerkt is dat we opnieuw aan het leren zijn geweest, om weer gezin te zijn. De eerste weken na Stefans overlijden konden we min of meer gewoon doorgaan zoals we altijd hadden gefunctioneerd. Alsof ons "voertuig" gewoon doorliep maar nu met een wiel minder. De vaart zat er nog in dus ging alles gewoon door. Tot het moment dat we vaart begonnen te minderen omdat het om ons heen wat rustiger begon te worden. Toen begonnen we samen ons evenwicht te verliezen. Niemand had meer duidelijk wat nu zijn of haar plekje moest zijn. Verwarring! Wat is de rol van mama nu? moeten we nog steeds naar haar luisteren? Wie beslist de dingen in huis? Waar liggen nu de grenzen van wat toegestaan is op allerlei vlak? Mogen de oudste kinderen met alles meedenken of niet? De oudste zoon... wat wordt van hem verwacht en van de oudste dochter? Mama heeft praktische hulp nodig maar wat doe ik wel voor haar en wat niet? Wat vraagt mama van de kinderen? wat overlegt ze wel en wat  vraagt en overlegt ze niet? Waar "zitten" de mensen die komen helpen en die op visite komen? wat is hun plaats in ons voertuig? Ik heb er met veel gebed, goede raad en advies stevig aan getrokken om iedereen naar een nieuw veilig en voorlopig vast plekje binnen het voertuig te begeleiden. Er lijkt een nieuw evenwicht te zijn ontstaan en vele vragen lijken een antwoord te hebben gevonden in de dagelijkse praktijk van ons bestaantje.  We zijn niet gecrasht, niet gebotst en niet omgevallen. We "doen" het nog en zeer ok. Gelukkig hebben we een zeer goede Bestuurder met veel ervaring.
Ook Stefan heeft een soort nieuw plekje gevonden in ons gezin. Hij is niet weg. Hij hoort bij ons. Ik zeg de kinderen regelmatig dat papa trots op ze is wanneer daar aanleiding toe is. Dat hij van ze houdt en hen bijzonder vindt. Ik spreek niet in de verleden tijd omdat hij er is! Vanuit de hemel ziet hij en beleeft mee. We zullen hem weer terug zien. Duurt even, maar hoelang is nu een mensenleven? We zullen er zijn voor we er erg in hebben. Intussen is hij er. De kinderen beleven dat ook zo. Voor hen is hij aanwezig.
Myrthe is in alles een allerschattigst geval apart. Ze banjert uitgelaten als een ongeleid projectiel voortdurend door de porseleinkast van ons voertuig. Valt op de meest onhandige plekken spontaan in slaap; Weet steeds iets om te gooien, stuk te maken en de spellen van de jongetjes in de war te schoppen. (gegil en geschreeuw tot gevolg hebbend) Toch is iedereen gek op haar. Ze knuffelt, troost en kust wat af op een dag. Dan loopt Matthijs een poos met haar rond te dollen en dan is Anne met haar aan de wandel. Ze praat steeds meer; Zegt Mama, Koekkoek (erg belangrijk, dat is alles wat maar enigszins eetbaar is en hamstervoer en -jawel- modder vallen daar volgens haar ook onder). Ook zegt ze zoals ieder klein kindje: "papa". Voor haar is hij er een soort van "gewoon" Op ieder slaapkamer hangt boven het bed een foto van papa. Ze weet ze feilloos overal te vinden en soms staart ze in het niets en roept dan blij: "papa" Geen idee waar ze naar kijkt of wat ze ziet. Heel bijzonder. Papa lijkt volgens haar gewoon alomtegenwoordig. Hij is er gewoon. Ik ben dankbaar dat Stefan zijn "plek" heeft en hoop en vertrouw dat hij die zal houden. Dit alles is fijn en het troost maar het mag duidelijk zijn dat ik onze situatie toch eens stiekem graag anders had gezien.

 Ik heb me de laatste weken proberen te verdiepen in de nieuwe encycliek van paus Franciscus: "Evangelii Gaudium" Over de vreugde van het evangelie. Ik begon vol goede moed en enthousiasme maar pfff, dat ging niet echt eerlijk gezegd. Ik bleef vastlopen. Ik heb hem even terzijde gelegd en heb een gouden oude uit de kast genomen: Apostolische Exhortatie "Salvifici Doloris" van Johannes Paulus II, Over: "De christelijke zin van het menselijke lijden". Opluchting! Dat voegde even veel beter. Echt mooi leerzaam en herkenbaar. Wanneer we met lijden geconfronteerd worden en de "Waarom" vraag stellen, kunnen we er uiteindelijk niet onderuit dat degene aan wie we hem stellen deze vraag beantwoordt vanaf een kruis. Vanuit lijden. Hij vraagt ons, op weg te gaan, ons kruis op te nemen en Hem te volgen. Door zo het lijden (dat kwaad is), in navolging van onze Heer, in liefde en vrijwillige acceptatie te beginnen te dragen en te ondergaan, kunnen we er iets goeds van maken en zal het ons heiligen. We kunnen zo, "aanvullen wat in het lijden van Christus nog ontbreekt" (Koll. 1,20). Ik was geraakt. Zie hier dan het doel dat we als gezin voor ogen hebben. Voorlopig is er werk genoeg te doen. Om in termen van ons voertuigje te spreken: Nog een flinke reis voor de boeg die nog heel wat hobbels zal kennen voor we dit hoge doel bereiken.
Toch raakt het me diep wanneer ik ook de kinderen dapper door zie gaan en weer met vol vertrouwen hun gebeden zie uitspreken naar de Vader die hen zal helpen. Het raakt me en verbaast me. Soms is er boosheid  en verdriet maar het vertrouwen in de liefde van God is nooit weg. Een echt wonder dat aantoont dat Hij werkelijk het kwade heeft overwonnen door zijn vrijwillig lijden.

Gelukkig bidden de kinderen sinds kort ook weer voor "soort van normale"  dingen. Dat het goed weer zal zijn, dat het leuk op school zal zijn en we goed zullen slapen en dat we de caravan van de Lidl zullen winnen. :) Wie weet...? Ben benieuwd hoe onze vakantie eruit ziet...........................


Ik wil iedereen danken voor het vele gebed  Graag nog veel meer gevraagd; We hebben nog even te gaan voor we Stefan weerzien aan tafel bij onze Herder en Heer. We gaan het wel redden. Een gezellig gezin met een papa in de hemel. Het begint er af en toe langzaamaan al wat op te lijken. Dankbaar!

De Heer is mijn herder





zaterdag 3 mei 2014

3 Mei 2014

Er is veel gebeurd sinds de laatste blog. Heel veel. Te veel om allemaal op te noemen.  Van buiten zien we er -zo zeggen mensen- best goed uit. We doen het heel aardig gezien alles wat er voorgevallen is in ons leven. Ik ben zo trots op mijn kinderen. Ze gaan stoer en dapper door. We hebben ook best plezier met elkaar en de onderlinge liefde groeit doorlopend (tussen de ruzies en knokpartijtjes door :)) Toch, binnen de muren van ons huis en in de levens van ieder van ons is er erg veel turbulentie. Ieder dag heeft wel een paar hindernissen emotioneel gezien. Die variëren van grootte. De klap lijkt nu pas te komen. Tranen zijn er vrijwel dagelijks. We missen Stefan steeds meer. Hij is niet meer knuffelbaar, speelt niet meer met de kinderen, doet geen dingen meer in huis, maakt geen grapjes meer die de sfeer zo heerlijk kunnen breken, praat niet meer met de visite wanneer ik met de kinderen bezig ben of de koffie zet, kan niet met me meedenken of de verantwoordelijkheden van grote keuzes dragen.
Deze week is het meivakantie. De drie oudsten zijn heerlijk op kamp . Ik hoop dat ze even kunnen vergeten en even normaal kind kunnen zijn. De berichten die ik hoor zijn goed; Zijn vrolijk en blij. Anne is survivallen in de Pyreneeën, Matthijs is op kamp in de Ardennen en Edith in Heiloo. Ik ben alleen thuis met de drie jongsten. Raar en kaal en leeg. Maar drie kindjes en mijn grote hulptroepen weg. Gevolg: Ik ben erg moe en de drie kleintjes zijn van slag. Ik zal blij zijn als we weer een soort van compleet zijn. Het zal de kinderen zwaar vallen wanneer ze uit zon vrolijk kamp voor het eerst weer thuis komen. Thuis waar geen pappa meer op ze wacht. Wel een mamma die haar uiterste best zal doen maar die met geen mogelijkheid het gemis kan wegnemen. Graag uw gebed.


Stefan is op het NOS journaal geweest in het kader van de heiligverklaring van Johannes Paulus II. (http://nos.nl/video/640660-tweevoudige-heiligverklaring-trekt-publiek.html)
Ik was tevoren gewaarschuwd. Daar was ik erg dankbaar voor. Ik ben er toch de hele week door "van de leg"  geweest. Ik vond het heel mooi en bijzonder dat zijn overlijden wel genoemd werd. Stefans vriend met wie hij destijds in Rome was, zei  --hoe waar- dat Stefan  nu bij deze heiligverklaring op de beste plaats zat.  Ik had de link van de uitzending  op facebook gezet. Al snel kwamen er reacties.  De meesten concentreerden zich op het feit dat het inderdaad waar was dat Stefan nu inderdaad de beste plaats had. Het was zo raar. Ik werd er zo door geraakt. Ik heb het facebookbericht in zijn geheel verwijderd.  Dagenlang heb ik me afgevraagd wat er nu maakte dat ik zo van slag raakte door deze waarheid. Vandaag heb ik begrepen wat er scheelde. Het is fijn en mooi dat Stefan op zon mooie plaats mag zijn. We hebben daar zo voor gebeden en zo op gehoopt maar de prijs die betaald wordt en betaald is, voor Stefans goede plaats, is zo onnoemelijk ongelofelijk hoog. Bloed zweet en tranen. Veel tranen.
Hoe graag had Stefan deze heiligverklaring vanaf de slechts mogelijke plaats, gewoon met zijn gezin achter de tv willen bekijken? Hoeveel heeft het hem gekost om zichzelf in zon grote overgave aan de Heer beschikbaar te stellen wetend dat hij mij en de kinderen zou moeten achterlaten? Zweet en tranen. Hoe graag had hij het werk van Johannes Paulus II verder bekend gemaakt hier op aarde. Steeds bij iedere tegenslag en bij iedere hoop weer opnieuw, hebben we met Gods hulp gevochten om "Heer Uw wil geschiede" te kunnen blijven zeggen. Het koste ons alles. En dan al de tranen die de kinderen al hebben gehuild en nog zullen huilen. Nog vanavond is er een jongetje snikkend om zijn pappa in mijn armen in slaap gevallen. Mijn eigen hart lijkt soms door zoutzuur overgoten. Bijtende pijn. Slechts met de groots mogelijke moeite verdraag ik het verdriet van de kinderen. Vele, vele tranen. En dan de hoogste prijs waarmee Stefans plaats is betaald; Het bloed van onze Heer zelf. Door Zijn offer is de weg naar de hemel geopend.  Met Zijn bloed is Stefans plaats gekocht. Zijn bloed dat zich in liefdevol meeleven vermengt met de tranen van Stefan, mij, de kinderen en allen die op enigerlei wijze lijden, is de prijs die voor de beste plaatsen betaald moet worden. Duurbetaald. Kostbaar. Pijnlijk!
Stefan heeft de beste plaats. Ik denk echter niet dat er velen zijn die gemakkelijk met Stefan van plaats willen ruilen wanneer ze de kosten in ogenschouw nemen. Toch mogen we vanuit geloof overtuigd zijn dat zijn plaats de hoge betaalde prijs meer dan waard is. Stefan heeft de beste plaats. Waarheid! Een waarheid zomaar even in het NOS journaal. Een waarheid die veel in mij heeft losgemaakt. Hoe goed moet het daar zijn! Hoe zeer moeten we daarnaar uitzien? Hoelang moeten we er nog op wachten en wat zal het nog kosten? 


Weemoed vervult mijn ziel
nu ik mij herinner hoe
ik meeliep in een dichte stoet
en optrok naar het huis van God –
een feestende menigte,
juichend en lovend.

Wat ben je bedroefd, mijn ziel,
en onrustig in mij.
Vestig je hoop op God,
eens zal ik hem weer loven,
mijn God die mij ziet en redt.

Ik zie ernaar uit.
Ik vraag gebed om kracht en om hernieuwde levensvreugde voor mij en de kinderen.