dinsdag 18 maart 2014

Korte update 18-3-14

Regelmatig krijg ik lieve mailtjes en af en  toe een kaartje met de vraag hoe het nu met ons gaat. Ik merk dat mensen de blog missen. Ik weet nooit zo goed wat ik kan antwoorden. Hoe gaat het met mij? Hoe gaat het met ons? Bijna acht weken geleden is Stefan begraven. Het leven lijkt een soort van door te gaan.

Intussen ben ik wat gaan werken (huwelijksvoorbereiding zeer pijnlijk maar mooi om te doen); Hebben we Stefans 40e verjaardag gevierd (9-2  met taart en visite, ook de hemel vierde mee); is Myrthe 1 jaar geworden en heeft leren trap klimmen  (echt eng) en heeft bijna leren loslopen; Hebben Edith, Laurens en Floris leren waveboarden en is de verjaardag van mijn moeder zaliger gepasseerd. Binnenkort komt mijn verjaardag en onze huwelijksdag. We zouden 15 jaar getrouwd zijn geweest.
Het is raar om weduwe te zijn. Vreemd om weeskinderen te hebben. Gek om twee trouwringen om mijn vinger te hebben die mij steeds herinneren aan de belofte van bijna 15 jaar geleden dat ik er voor Stefan zou zijn, hem zou liefhebben en waarderen al de dagen van mijn leven...
Mijn kleding is nog zwart. Ik ben in de rouw en kan er maar moeilijk afstand van doen. Ik rouw nog zo.

Kort voor Stefan stierf, hebben we samen, Stefan en ik, met overtuiging en met Gods kracht en genade ons grootste "ja" ooit tegen God gezegd: "Uw wil geschiede; het is goed wat komen zal, wat het ook zijn zal; JA" Ons offer.Voor de kinderen ligt het anders. Voor hen is het gevecht nu pas goed begonnen om te accepteren dat er geen pappa meer fysiek om hen heen zal zijn de rest van hun leven. Hun "ja" zal terecht nog wat voeten in aarde hebben.
Ik ben wel zeer dankbaar voor de bijzondere rust en vrede die ons gezin ondanks alles steeds ten deel valt. Wanhoop is er niet. Wrok is er niet. Diepe boosheid ook niet.
We hebben het meestal erg gezellig met elkaar. We zingen veel, dansen af en toe op harde muziek (sorry buren) en lachen ook best wat af. Toch is er door alles heen steeds een groot verdriet en diep gemis.

Zelf heb ik het meeste verdriet wanneer ik de kinderen zie lijden. Klinkt zwaar maar ik kan het niet anders noemen. Floris mist zijn pappa erg. Hij huilt in zijn bedje en zegt dat hij zo graag pappa wil knuffelen. Hij concludeert zelf steeds dat dat niet meer kan. Nooit meer. Vandaag had hij met blokjes een zeer indrukwekkend bouwwerk gemaakt: "Kijk mam, hier kan het open en dan kan pappa erin!" Ik: " maar wat is het dan?" Nou dat daar is een kerk en dat is Jezus (kruis) en dat is het graf van pappa, daar kan hij in en dan kan het weer dicht, kijk zo...... Ik slikte mijn tranen snel weg en kon hem nog net zeggen dat ik het prachtig vond. Help......Welk kind van 3 bouwt met blokjes het graf van zijn pappa?
Myrthe lacht blij naar de foto van Stefan en roept enthousiast "Pappa" en knuffelt de foto als ze hem te pakken krijgt; "Pappa" is voor haar die foto. Misschien ook nog een keer een vertelling of een filmpje..... Anne denkt steeds aan de geweldige leuke dingen die ze met pappa deed. Toen hij nog ziek was en als zij dan moest huilen, zei hij : "sorry", troostte haar en zei: "Vandaag ben ik er nog en morgen waarschijnlijk ook nog" ...nu niet meer. Matthijs vind het het moeilijkst om andere kinderen met hun pappa te zien. Hij wil ook door pappa van school gehaald, Hij wil ook....

We missen ook zo de kleine baby die nu langzaamaan had moeten beginnen met voelbaar trappelen in mijn buik. Steeds is er het gemis van het mooie vooruitzicht dat we met elkaar hadden op het nieuwe kleine leven in ons gezin. Zeker wanneer er bij iemand een baby geboren wordt of wanneer we bij het winkelen schattige kleine rompertjes zien ( Helemaal tranen als ze als opschrift de tekst: "my daddy loves me" hebben)  Lief klein kindje dat zich op zon lastig moment zo heel schattig in ons leven had ingedrongen en waar Stefan en ik (na even wennen aan het idee) zo blij mee waren. Ons laatste kindje ooit, direct in de hemel geboren.

Zelf ben ik op het ogenblik niet helemaal goed en heb ik wat medische onderzoeken. Voor een van die onderzoekjes moest ik bloed prikken en ik nam Floris even mee. Gelijk zat er bij hem de schrik er goed in. Dat kwam voor mij wat uit de lucht vallen. Er moet wel vaker iemand van ons bloed prikken. Stemvolume op max., midden op straat, met zijn grote blauwe oogjes gevuld met tranen: "Mamma je gaat toch niet ook dood zoals pappa?" .........Drama,  Iedereen kijken. Wat moest ik zeggen? Wat weet ik nu? Ik heb hem (net zo midden op straat met tranen in mijn ogen) beloofd dat ik mijn best zal doen om zolang mogelijk in leven te blijven en gezegd dat mensen meestal niet zo gemakkelijk doodgaan. Maar ja...wat weet ik nu? De kinderen weten niet dat ik momenteel onderzoeken heb. Ik zeg het ze niet. Ze hebben genoeg meegemaakt. Ze merken wel dat er iets niet helemaal pluis is.
Ook ik ben in Zijn hand. Zijn wil geschiede! Waarschijnlijk is het stress. Zit er heel dik in. Ik wacht maar rustig af.

Zeker wanneer ik me niet zo goed voel maar ook op allerlei andere momenten geldt, dat ik ook zelf steeds weer wordt geconfronteerd met de pijnlijke werkelijkheid van het gemis van Stefan en de gevolgen ervan. Ik heb hem nog zo lief en in alles is hij er niet meer. Overal en bij alles ontbreekt hij. Het leven heeft veel aan smaak verloren met het heengaan van mijn lieve man. Steeds weer opnieuw, bij ieder gat dat Stefan heeft gelaten, ligt er de uitdaging om ons offer "van toen" met een "ja" te hernieuwen; iedere dag meerdere keren: "Heer Uw wil geschiede"; "Heer help ons"; "Heer, het is goed" Alleen, soms voelt het niet goed. Soms voel het alleen maar pijnlijk en eenzaam. Om dan toch "ja" te zeggen en de wil en kracht te vinden om die dag mijn leven verder te leven voor mijn Heer en voor mijn lieve kinderen, kan een echte strijd zijn die alleen door hulp van boven en door gebed gewonnen kan worden. Ik ben dankbaar voor de vele hulp die we nog krijgen, voor vrienden en voor hen die voor ons bidden. De Heer is mijn herder, nog steeds. Hij leidt en Hij zal zorgen. Er is ons beloofd: Hij zal alle tranen van onze ogen afwissen. Dat zijn er veel.

Mogelijk komt er over enkele maanden nog eens een update. Ik zal het vermelden op FB




donderdag 30 januari 2014

Dankbetuiging

Via deze weg wil ik iedereen die de laatste maanden zo heeft meegeleefd met ons gezin ontzettend hartelijk danken. Ook al degenen die geholpen hebben rondom en tijdens de begrafenis. Met dankbaarheid mogen we terugkijken op een heel bijzondere dag aan het einde van het leven van mijn heel bijzondere en lieve man.

We blijven rekenen op uw gebed.

Toespraak van Lisette tijdens Stefans begrafenis

Graag wil ik iets vertellen over dit doosje. Anne heeft er een regenboog op geschilderd. het teken van het verbond tussen God en de mensen. Het teken van zijn liefde. God die zoveel van de mensen houdt dat Hij een verbond met ze gesloten heeft. De liefde van God die de ene mens met de ander verbindt. Als tekst op het boekje  staat Wij hebben lief omdat Hij ons eerst heeft liefgehad.We hebben vanaf het begin van ons huwelijk het gevoel gehad dat we bij elkaar hoorden en dat God ons bij elkaar gebracht heeft. Achteraf is iedere stap in ons leven logisch geweest en door Hem geleid. Maar niet altijd gemakkelijk. Altijd is er Gods liefde voor ons geweest. Maar ook lijden is altijd ons deel geweest. De laatste 10 maanden het meest.

Wat we vooral geleerd hebben is dat de liefde, de echte liefde hier op aarde niet zonder het lijden kan. Wanneer je helemaal voor de ander wilt leven heeft dat consequenties. Dan gaat dat pijn doen omdat het je alles kost. Zo zien we in onze Heer aan het kruis. Hem heeft de liefde voor ons alles gekost.

Op een gegeven moment een paar maanden na zijn diagnose heeft Stefan me iets verteld. Hij zei: Lisette ik moet je iets bekennen: Ik heb gebeden of God meer in ons leven wilde komen en ik heb gezegd dat het me alles mocht kosten. Ik schrok. Dat was precies mijn gebed enkele maanden ervoor geweest en we hadden het niet van elkaar geweten.
Er zijn momenten geweest dat God ons zo nabij was. Bijna tastbaar. Er waren andere momenten dat er totale leegte en wanhoop was. Zolang we onze blik op God gevestigd hielden en alles in Zijn licht bekeken was het ok en zelfs mooi wat er was. Wanneer we op een menselijke manier gingen kijken naar de situatie waarin we ons bevonden konden we zomaar gemakkelijk wegzakken en bleef er alleen wanhoop en verdriet.  Het was als met Petrus die op het water naar Jezus toeliep. Zolang hij zijn ogen op de Heer hield ging het goed. Zodra hij zich realiseerde waar hij mee bezig was en hoe onmogelijk dat was, zakte hij door het water.

Ik zou iets over dit doosje vertellen. Een doosje met een regenboog. Gods liefde die verbindt. Stefan en ik hebben elkaar liefgehad en ons aan elkaar geschonken zoals dat in een huwelijk bedoeld is. Volledig. Alles deden we samen. Lesgeven, voor de kinderen zorgen, Werken, folders maken, boek schrijven, huishouden. Ook zijn we altijd open geweest om de vruchten van de liefde in ons gezin te ontvangen. Ook toen Stefan ziek werd, hebben we (voorzichtigheid rondom chemo's in acht nemende) geen reden gezien om elkaar minder of anders lief te hebben. We hebben vele vruchten mogen zien van onze liefde niet in de minste plaats onze kinderen waar we zo dol op zijn. Anne, Matthijs, Edith, Laurens, Floris, Myrthe. Weken geleden, de dag nadat Stefan uit het ziekenhuis in Amsterdam kwam, de dag na tweede kerstdag, kondigde zich middels een test een nieuw leven aan. Teer en pril. Misschien tot ieder verrassing waren we dankbaar en blij.  Het kindje was zo ontzettend welkom in ons gezin. We waren blij en dankbaar maar ook verdrietig dat Stefan het niet zou zien opgroeien. Samen hebben we namen bedacht en zijn we gelukkig geweest.  Afgelopen maandag, twee dagen na Stefans overlijden klopte het hartje. Ik voelde me zo getroost bij de gedachte dat we in ons gezin nog een maal dit wonder van het leven zouden mogen meemaken. Nog een keer de vleeswording van de liefde tussen Stefan en mij. De kinderen waren dolblij met hun nieuwe broertje of zusje en hebben het enthousiast op school en overal verteld. Heerlijk om naar het nieuwe leven uit te kijken
De afgelopen week was te druk. Er was te veel stress en te weinig rust.
Afgelopen donderdag ging er iets niet goed. Ik heb heel erg mijn best gedaan om een miskraam te voorkomen en ben erg ziek geweest. Weer kon ik er niet zijn voor de kinderen. Weer verscheurd. Zonder Stefans troost en steun. Met lieve vrienden om mij heen. Zaterdag ben ik in het ziekenhuis geweest en daar hebben ze heel liefdevol dit mooie doosje meegegeven. Daarin ons laatste kindje. Ik leg het op de kist van Stefan en ze zullen samen begraven worden. Ik ben dankbaar dat ik aanwezig kan zijn vandaag.

Waarom dingen gebeuren weet ik niet. Soms begrijp ik er niets van. Soms valt er niets te begrijpen. Liefde en lijden horen bij elkaar hier op aarde.
Ik ben dankbaar dat voor Stefan het lijden voorbij is. Ik heb hem zo lief. Hij heeft zich helemaal voor ons gegeven. Zich in de armen van onze herder gestort. Wij, die hier achterblijven zullen hetzelfde doen en troost vinden bij Hem. Op een dag zijn we weer samen.
Ik ga met de kinderen verder. Anne Matthijs, Edith, Laurens, Floris en Myrthe, We zijn een gezin. Een gezellig gezin met een pappa in de hemel, Een gezin met lijden en met diepe liefde die blijft. Wij hebben lief omdat Hij ons eerst heeft liefgehad. We rekenen op uw gebed.

woensdag 22 januari 2014

Uitnodiging voor de Eucharistieviering ten afscheid

Ik zal geen kaarten per post verzenden. Middels deze blog is ieder die zich verbonden  voelt genodigd.

Hoofdcelebrant zal zijn Mr. Dr. Jan W.M. Hendriks
The Fruits zullen de muziek verzorgen. www.thefruits.nl/

Het zou geweldig zijn als er door kinderen tekeningen
worden gemaakt en meegenomen.





maandag 20 januari 2014

Zondag 19 januari

Toen Stefan 10 maanden geleden de diagnose kreeg heb ik hem iets heel moeilijks gevraagd. Ik heb hem gesmeekt om in ieder geval voor mij en de kinderen een ding te doen. Om zijn best te doen om niet verdrietig en verbitterd te sterven maar op een heilige manier. In overgave aan God wat er ook gebeuren zou. Ik wilde zo graag meer dan hoop hebben, ik wilde zo graag zeker zijn dat hij in de hemel zou komen. Ik heb hem zo lief, ik zou niet kunnen leven zonder de zekerheid hem weer te zien. Alles in het bestaan zou dan zinloos zijn.

Stefan heeft zo ongelofelijk zijn best gedaan om aan dit heel moeilijke en zware verzoek te voldoen. Hij heeft gebeden, gestreden en gevochten. Eerst om aan God toegewijd te leven en toen duidelijk werd dat de Heer hem werkelijk riep heeft hij de beker tot het laatst toe leeg gedronken in vol bewustzijn en zich overgegeven aan zijn Herder. Uit liefde voor mij, voor zijn kinderen en uit liefde voor God. Ik ben hem zo dankbaar.
Hij heeft veel geleden aan het idee dat hij de kinderen en mij achter zou moeten laten maar hij heeft ons op een avond heel bewust aan God teruggegeven. Dat deed hem veel pijn. Later hebben we samen onze trouwringen bij de Heer neergelegd en hem ons huwelijk, elkaar dus teruggegeven. Dat was zwaar maar erg mooi. Het heeft eerder onze band met elkaar en zeker die met onze Heer nog versterkt.
De laatste twee dagen van Stefans leven heeft hij heel veel lichamelijk geleden. Hij had overal pijn en de laatste dag kon hij niet meer aangeven hoe ik zijn pijn kon verlichten.  Dat vond ik moeilijk. Ook vond ik het erg moeilijk dat er niet door de artsen bevestigd werd wat ik dacht te zien. Hij leek te sterven. De isolatie bleef echter en de hoop op herstel bij de artsen en verpleegkundigen ook. Er was geen echte `nood` behalve die ik zag en ik kon dus geen noodplan laten lopen waardoor ik meer tijd bij hem kon zijn. Volledig verscheurd tussen de kinderen en Stefan. Tussen stom gedoe met de auto en verhuizing van huisje en Stefan. Ik was graag nog meer bij hem geweest. Stefan had steeds alle begrip. Hij wilde dat ik leuke dingen deed met de kinderen en nog de dag voor zijn sterven wilde hij niet dat ik ´s avonds laat kwam omdat ik volgens hem mijn slaap nodig had. Ik ben zo dankbaar dat ik wel geweest ben.

Al zijn verdriet en pijn heeft hij in geloof opgedragen. regelmatig riep hij de naam van de Heer: "Jezus" en zei: "voor U" Enkele uren voor hij ging hebben we samen op de rand van zijn bed gezeten. Ik hield hem vast en heb hem gezegd dat ik dacht dat de Heer hem spoedig zou halen. Ik heb ook hem los moeten laten. Nog nooit zoiets moeilijks moeten doen. Liefhebben is loslaten omdat je liefhebt en het beste voor de ander wilt. Maar je wil zo graag vasthouden. Zo wanhopig graag meer van het moois. Spreken kon Stefan niet meer maar wel nog rechtopzitten. Het was ongeveer twee uur voor zijn sterven. We zaten samen op de rand van het bed. "Stefan ik denk dat Jezus binnenkort komt en als Hij je komt halen voel je dan vrij om te gaan en als je daar bent, wacht op mij. Bid daar voor ons en dan komen wij ook. Als we weer samen zijn zullen we zo intens gelukkig zijn. We zullen rennen en dansen over de heuvels en lopen over de gouden straten langs de rivier, we zullen een met de Heer zijn en met elkaar. Wacht daar op mij even en ik kom ook" Ik kon het voor me zien. Ik kan er echt naar uitzien. Stefan kon niet meer spreken maar legde zijn hoofd tegen het mijne. Ik heb hem zo vastgehouden.

Daarvoor is onze biechtvader nog geweest. Samen hebben we gebeden. Samen met Stefan heeft hij gebeden. Hij heeft gebeden dat het niet lang meer zou duren en dat de Heer hem zo mogelijk die middag zou halen. Die middag is hij toch onverwacht snel heengegaan. Stefans moeder en broer waren bij hem en ook ik was net weer binnen.

Als ik eraan denk hoe boos en overstuur is vorige week was toen ik alleen met de kinderen thuis kwam staat dat in schril contrast met de situatie nu. Vanavond zijn we weer thuisgekomen. Het is of de Heer heeft willen voorbereiden op wat komen ging. Door mijn opstandigheid van vorige week en de er op volgende bekering ervan heb ik me nog meer aan mijn Herder kunnen toevertrouwen en nu het voor echt is, is het anders.
Er is een rust en vrede, kalmte en sereniteit. Een heel speciale genade ligt over ons die ik niet kan beschrijven. Ik kan alleen maar danken. Ook de kinderen zijn in rust. Wel verdrietig maar niet wanhopig. Er is vrede.

Ze waren te laat om Stefan nog in leven te zien. Samen zijn we naar binnen gegaan. We hebben gevoeld dat pappa's hartje het niet meer deed. We hebben gevoeld dat pappa nog fijn warm was en later was hij koud geworden. We zagen dat hij niet meer ademde. We mochten uren bij hem blijven. In de aangrenzende ruimte hebben we broodjes gegeten en hebben de kinderen tekeningen voor pappa gemaakt. Stefans broer en zus waren er ook. Froukje en een goede vriendin van mij. Het was een mooie tijd. Zo gewoon. Samen hebben we gezongen:

"Je bent veilig in Jezus armen,
Veilig ben je bij Hem,
Je bent veilig in Jezus armen.
Er is nergens een plek waar je zo veilig bent"

Edith heeft tijden naast pappa gelegen en wilde hem niet meer loslaten. Ze huilde. Floris moest onderzoeken wat dat was bij pappa's neus en ontdekte dat het "bah nat" was. Myrthe wilde op pappa zitten en probeerde zijn rozenkrans uit zijn handen te trekken. Laurens ging regelmatig even naar binnen, stond te kijken en ook hij heeft even bij pappa gelegen. Anne en Matthijs hebben hem net als ik, een tijd vastgehouden en op zijn borst gelegen en gehuild. Zo bijzonder gewoon allemaal. Samen met de kleintjes hebben we heel droog geconcludeerd dat pappa stuk was. Doet het niet meer.

Stefan heeft zo gevochten en gestreden. Hij heeft de strijd niet verloren. Hij is daar waar het in het leven om gaat. Hij heeft gewonnen en ik ben hem zo dankbaar en ben zo trots op hem. Het gaat zwaar zijn, maar op deze manier kunnen we verder. Ik ben ook onze Heer God dankbaar dat we zo'n mooi huwelijk mochten hebben en dat Hij ons met al het leven dat Hij ons in onze kinderen geschonken heeft zo intens gelukkig heeft gemaakt.

Stefan kan met Paulus zeggen:
Ik heb de goede strijd gestreden, de wedloop tot een goed einde gebracht, het geloof bewaard. Nu wacht mij de krans der gerechtigheid, die de Heer, de rechtvaardige rechter, aan mij zal geven op die dag, en niet alleen aan mij maar aan allen die met liefde hebben uitgezien naar zijn verschijnen.

Wat zullen we hem missen tot die dag. 







zaterdag 18 januari 2014

Zaterdag 18 januari

Vandaag een belangrijke dag.

Na veel lijden is mij vanmiddag mijn lieve man en onze schat van een pappa naar de hemel voorgegaan. Eens zullen we weer samen spelen.

Hij zal op ons wachten. We zullen hem missen tot die tijd.

Binnenkort meer. Nu hebben we even tijd nodig om te verwerken.