Woensdag 31 juli

We zijn in het ziekenhuis geweest en hebben het gesprek gehad. Onze ervaring is al, dat je er nooit echt blij vandaan komt. Ook vandaag vooraf voor de behandelend arts gebeden. Gespannen gingen we erheen. De uitslag van de ct-scan was ons al bekend. De uitzaaiingen waren een tikkeltje verergerd ten opzichte van de scan die 4 weken voor het begin van de chemo was gemaakt. De chemo lijkt dus op de ct van vorige week positief effect te hebben.

Vorige week had Stefan zoveel pijn in zijn buik dat de arts de dosis morfine verdubbeld had. Tot diens verbazing kon Stefan nu vertellen dat hij volledig pijnstillervrij is. Zelfs geen paracetamolletje nodig. Gewoon omdat hij geen pijn heeft. Stefan voelt zich prima, heeft zelfs met de kinderen gestoeid. Wel een beetje misselijk vandaag, verder prima.

De arts concludeerde dat de Chemo wel goed uitwerkte blijkbaar. Overmorgen mocht Stefan komen voor de volgende kuur. Ieder keer dat Stefan weer een kuur krijgt, voelt het als het begin van een nieuwe kruisweg. Het is lijden en lijden en lijden, minstens twee volle weken. Niet om aan te zien. Ik voel me compleet machteloos en verslagen. Stefan wordt er verdrietig en teleurgesteld van. Voor de kinderen is het dan in huis niet echt een thuis. Teveel lijden en verdriet. Wanneer het effect van het infuus wat wegebt, beginnen de pillen hun tol te eisen qua bijwerkingen en de afgelopen twee keren hebben die Stefan in het ziekenhuis doen belanden. Tot twee maal toe heb ik gedacht hem voorgoed kwijt te zijn. Weer een chemo voelt als een "ter slachtbank leiden". Ik moest ervan huilen. Ik heb net mijn Stefan weer even terug. Sinds maandagavond is hij er weer en nu moet hij weer weggemaakt. Stefan en ik hadden het er al over gehad en ik vroeg om een weekje uitstel. Stefan verlangt daar ook erg naar. Een weekje samen met de kinderen zo goed zijn als hij nu is. Een weekje pappa kunnen zijn. 1 weekje mijn eigen lieve en zorgzame echtgenoot. Herinneringen leven en samen genieten. Hij is nu zo goed. Zonde om dat door een kuur, die toch niet zal genezen, kapot te laten maken.
De arts zag het punt.

We hebben een weekje uitstel van "executie". We mogen een weekje leven. Echt leven. We hopen en bidden dat Stefan zo fit blijft en dat het misschien nog verder doorzet. We hopen en bidden dat we echt zullen kunnen genieten. Dat is zo moeilijk geworden. Ieder fijn moment heeft een donker randje.

Het vooruitzicht op chemo's tot de dood volgt spreekt ons niet aan. Vooral omdat ze zo zwaar zijn. We hebben een beetje het gevoel een marathon te lopen maar dan zonder finish. Nooit een finish en maar doorrennen en lijden. Hoe we verder moeten? We weten het niet. Onze Heer vraagt niet van ons om uitzichtloos en buitenproportionele behandelingen vol te houden. Op een gegeven moment is het genoeg. Maar wanneer?

We bidden dat Hij spoedig zal ingrijpen en ergens een finish in zicht zal laten komen. We vertrouwen Hem. Hij zal ons niet boven onze kracht beproeven en zeker aan kracht aanvullen wat wij tekort komen. Graag uw gebed. Kracht en genezing.

Dinsdag 30 juli en "mail van An"

We zijn weer terug thuis  want morgen moet Stefan naar het ziekenhuis om verdere behandelmogelijkheden door te spreken.
Eindelijk heb ik vannacht geslapen. Echt een aantal uur geslapen. Stefan ook. Hij voelt zich heel ok en heeft ook goed geslapen. Hij kan bijna alles wat hij wil. Dat was even geleden. We worden er gewoon vrolijk van. Ook vandaag was weer hartverwarmend. Verschillende mensen kwamen bij het huisje langs om even afscheid te nemen en om even te vragen of ze misschien met iets konden helpen. Nadat we Anne een korte afscheidsknuffel hadden gegeven in haar programma (dat eigenlijk voor ouders niet toegankelijk is, we kregen toestemming). Zijn we naar huis gereden. Stefan heeft gereden.

Stefan en ik hebben een vast geloof dat onze God bijzondere dingen kan. Dat hij net zoals in de tijd van Jezus en de apostelen nog steeds dezelfde God is, die genezen kan. Velen bidden met ons om die genezing en ook gisterenavond was dat de grootste gebedsintentie. Toch blijven we vertrouwen dat dat wat gebeuren zal, goed zal zijn. Ons leven ligt in Zijn hand en natuurlijk hebben we zo onze voorkeur, maar we bidden ook om kracht om alles uit de hand van onze Heer te kunnen ontvangen wat Hij voor ons en onze kinderen bereid heeft. Ondanks ons vertrouwen in Zijn almacht vroegen we ons af en toe af, of God die wonderen in onze tijd echt nog wel doet en waarom we er dan zo weinig van horen. Tot we vorige week een mailtje kregen. De blauwe zusters die bij ons waren kenden een moeder van 6 kindjes in Belgie. Deze moeder wilde ons laten weten dat zij voor ons bad en wilde ons graag laten weten wat haar afgelopen jaar overkomen was. Via de zusters zijn we met haar in contact gekomen en ik heb toestemming gekregen om haar wonderlijke mail in deze blog op te nemen. We zijn hierdoor zeer bemoedigd en gesterkt in ons vertrouwen dat dat wat God doet, goed zal zijn. Wat voor ons Zijn wil ook zal zijn. We zijn onze Heer zeer dankbaar voor het geweldigs dat Hij heeft gedaan in de familie van An en Davy. Hij is dezelfde die Hij was en is en blijven zal!
Hieronder de mail van An:

Lisette en Stefan,

Ik ben An, getrouwd met Davy en mama van 6 kinderen ( tussen 18 en bijna 3). Ik volg jullie blog al een tijdje, maar enkele dagen geleden werd er door iemand speciaal van mij gebed gevraagd voor jullie… en sinds die dag laat het mij niet meer los…

Ik las vandaag over jullie overgave, die echt noodzakelijk is om dit lijden te kunnen dragen, maar blijf ook geloven op een wonder, wat de dokters je ook vertellen! Wij zelf maakten nog dit jaar deel uit van zo’n wonder:

Ik probeer het kort te houden…

8 maart jl: Ik  was de laatste dagen erg moe, ook die dag, daarom laat ik Thomas zelf de trap opkruipen terwijl ik er achter loop. Bijna boven, ik heb nog een trap of drie te gaan, Thomas is helemaal boven, voel ik me zo moe/slecht dat ik niet meer de kracht heb verder te gaan. Ik roep mijn man twee keer maar dat klinkt erg zacht, de kracht om te roepen ontbreekt me. Ik denk nog net “Doe ik die drie treden nog en leg me neer op de gang of probeer ik toch beneden te raken…” en toen ging voor mij het licht uit… een hartstilstand!

De hulpdiensten waren al na 6 minuten ter plaatse, maar na 30 min reanimatie en 3 schokken met de defibrilator schudden ze het hoofd “sorry…”

Mijn man geeft het niet op (de toestand dringt niet tot hem door)”vlug, vooruit, dat is een mama van 6 kindjes, die moet naar het ziekenhuis!!” Mijn man helpt hen om alles in te pakken en mij in de ambulance te rijden, want zij doen alles veel te traag naar zijn zin.

Onze oudste dochter (Alisja) van 18 rijd mee met de ambulance terwijl mijn man nog snel even naar de andere kinderen gaat en hen gerust stelt. Daarna stapt hij in de auto en rijdt de ziekenwagen achterna (die daar nog steeds staat). Alisja: “ze deden helemaal niks meer ,al de infusen waren weg gehaald… niemand had nog aandacht voor ‘het lijk’ dat daar lag tot mama plots heel diep adem haalde.

“Wat is dat hier!!!” is de reactie van de verpleger en plots is er weer volle actie…

9 dagen lig ik in coma… Ze geven mijn man helemaal geen hoop, hij zit alle dagen elke moment dat hij bij me mag zijn, naast mijn bed te bidden. Mijn reactie op de pijnprikken is negatief. Op de vraag van mijn man waarom de reactie negatief is wordt hem verteld dat, indien ik er door zou komen, er zeker beschadiging aan de hersenen zal zijn… maar mijn man blijft geloven en vooral: hopen!!!

Ondertussen is er een hele ketting van gebed ontstaan…

Op 17 maart doe ik mijn ogen open,…, ze leren mij terug praten, eten, lopen,… het gaat allemaal erg snel vooruit. Zelf herinner ik mij hier helemaal niks van. Tot grote vreugde van het gezin weet ik de naam nog van mijn man en al de kinderen … Het eerste dat ik mij echt kan herinneren is “habemus Papam”…een fragment dat nog eens heruitgezonden werd. Het klonk vreemd, wat was er met Paus Benedictus gebeurd??

Op Goede vrijdag wilde ik naar huis en lieten ze me gaan omdat er geen enkele reden was me nog te houden. Voor de hele familie was het een Pasen met een dubbele verrijzenis!

Ondertussen gebeurden er nog heel wat onderzoeken en het meest wonderbaarlijke: er is helemaal geen hersenschade (meer)!! De neuroloog kan een maand later niet geloven dat ik daar voor hem zit. “normaal zou hier een wrak voor mij zitten! In het dossier staat 30 minuten reanimatie, klopt dat wel??”

Ondertussen hebben ze een inwendige defibrilator geplaatst omdat ze de kans erg groot achten dat ik nogmaals een hartstilstand zal krijgen.

Ik heb slechts 1 herinnering: het was duister, en ik loop door een erg dichte haag/struik. Hierin is en groot gat en daaruit komt een fel wit licht,… ik heb toen gezegd: “maar het is nog te vroeg, mijn kindjes hebben mij nog nodig! Maar Uw Wil geschiedde!!”  en plots was alles verdwenen.

Het is nu precies dit laatste dat altijd door mijn hoofd blijft spelen: jullie kinderen hebben hun vader nog zo erg nodig, maar Uw Wil geschiedde!

Wat ze ook zeggen: durf blijven hopen en geloven op de Barmhartige Christus voor een wonder!!!! Ik ben er van overtuigd dat het goed komt. Ik durf, ondanks de slechte resultaten, toch geloven in een goede afloop,… voor de kinderen, die hun aardse vader nog nodig hebben!!

Ik ben momenteel nog steeds aan het revalideren en heb enorme pijn aan m’n linker arm en schouder (na het plaatsen van de defibrilator heb ik ontstoken pezen, een frozen shoulder en enorm veel spierkrampen). Soms kan ik het gewoon niet meer (ver)dragen, maar sinds enkele dagen probeer ik mijn lijden te verbinden met dat van Stefan…  Bij God is niks onmogelijk, Zijn Wil geschiedde, maar als ons geloof groot genoeg is kan Hij een wonder in ons verrichten, ook voor Stefan, en daar blijf ik op hopen en blijf ik voor bidden samen met ons gezin.

Eén in gebed en liefde voor Christus

An, Davy en kinderen

Zondag 28 en maandag 29 juli

We zijn op het Celebrate festival. Na van zaterdag op zondag een extreem slapeloze nacht te hebben gehad, twijfelden we ernstig of het wel verstandig was om de 2,5 uur durende autorit in een auto zonder airco te wagen. Maar we wilden zo graag.  Het verlangen won het van het verstand. Het welkom was hartverwarmend. Lieve mensen hadden een geweldig huisje geregeld, Iemand had de bedden al opgemaakt, er stond een mooi bloemetje en lekkere spekjes voor de kinderen. Iedereen wilde met ons praten en een knuffel geven en ons welkom heten. Echt onwerkelijk. Toch vonden we het moeilijk om te wennen. Thuis weten we het feit dat Stefan zo ziek is en mogelijk niet lang meer heeft, al een beetje te plaatsen. Maar hier in de nieuwe omgeving, met allemaal mensen die het nog steeds ongelofelijk vinden wat wij meemaken, is het voor ons toch heel anders. Je gaat het weer meer met de ogen van iemand anders bekijken en ook voor ons werd het daardoor weer even heel ondenkbaar en weer moeilijker om te accepteren. We voelden ons onrustig worden en verdrietig. 's Avonds voelde ik me echt verdrietig en alleen in wat ik mee moest maken, hoeveel lieve mensen er ook om me heen waren. Ik ging naar de grote zaal en zat het programma aan te kijken. Ik vroeg me af wat ik er eigenlijk deed. Opeens ging iemand naast me zitten van wie ik wist dat ze vanuit eigen ervaring begreep. Heel fijn om advies te krijgen en steun. Echt een cadeautje van boven.

De nacht van zondag op maandag was ronduit vreselijk. Arme Floris was heel ziek. Hij moest zo spugen. Echt zielig. Hij bleef maar zeggen dat zijn buikje zo vol zat. Ik heb 3 uurtje geslapen. Vanmorgen programma gehad en een goede inleiding. De kinderen hadden kinderprogramma en Stefan is de kinderprogramma's stuk voor stuk langsgeweest om met onze kinderen te spelen. Hij heeft het erg naar zijn zin gehad. Floris programma zat in de zandbak en Stefan heeft heerlijk meegedaan. Vanmiddag was rustig. Lieve mensen waren met onze kinderen aan het spelen. Een engel heeft voor ons gekookt en lekker ook. Echt lief. De avond was erg bijzonder. Een aantal mensen hadden onafhankelijk van elkaar gevraagd of ze over ons mochten bidden. Stefan en ik wilden wel graag gebed maar liever niet vele keren door verschillende mensen. We hebben daarom aan een vriendin die ook in de organisatie zit een sms gestuurd en voorgelegd wat ons gevraagd werd. Die bleek net in overleg met mensen over hetzelfde onderwerp maar ze twijfelden of ze ons ermee moesten lastigvallen. Dat kwam net bijzonder goed uit. Er is overleg geweest in het team en er is besloten dat in het avondprogramma tijd zou worden ingeruimd.

Pff dat was indrukwekkend! Weer lieve mensen die voor de kinderen zorgden en een heel festival dat tijdens het hoofdprogramma in de avond over Stefan en mij bad. Echt met zijn allen tegelijk! Wat ik zeg: indrukwekkend en heel heel bijzonder. Moeilijk te omschrijven hoe en wat het met ons deed maar ik zal het mijn leven niet meer vergeten! We hebben echt veel mogen ontvangen en ervaren nu vrede en rust. We zijn zo dankbaar dat er zovelen in gebed om ons heen staan en voor ons zorg dragen en meehuilen en bidden. Echt heel dankbaar. We hopen en bidden dat onze Heer luistert en verhoort. Nogmaals, ons leven ligt in Zijn hand. We vertrouwen Hem.

Het is nu al laat, we gaan zo slapen. Hopelijk iets meer dan vannacht.

Zaterdag 27 juli

Lisette:
Anne is gisteren naar het tienerfestival 4U vertrokken en Matthijs heb ik vandaag naar een kinderzomerkamp gebracht. Hij had er zin in. Myrthe is meegeweest. Floris, Laurens en Edith mochten vandaag met de blauwe zusters mee naar het klooster en daarna pannenkoeken eten in een pannenkoekenhuis. Met heel veel plezier gingen ze mee. Stefan is de hele dag alleen thuis geweest. 

Wanneer ik thuis ben met Stefan en de kinderen kan ik me redelijk vinden in het leven dat we nu leiden. We groeien in acceptatie van ons lijden en steeds meer in acceptatie van een afscheid. Soms is het heel zwaar en diep en soms voelen we echt troost en vrede. Wanneer ik echter naar buiten ga, zoals vandaag naar het zomerkamp dan vliegt de absurditeit van onze situatie me aan. Dit past zo niet bij een gezin met kleine kinderen.  Ongeveer 20 jaar geleden hebben wij elkaar op hezelfde kinderkamp ontmoet. Ik vond Stefan gelijk bij de eerste blik al leuk. Nu op datzelfde kamp zie ik mensen leiding zijn en dingen doen waarvan ik altijd dacht: "Als onze kinderen oud genoeg zijn wil ik dat ook weer met Stefan doen" Het besef dat dat er zoals het er nu uit ziet niet meer van zal komen, veroorzaakt een enorme knoop in mijn maag. Wanneer ik buitenshuis kom, zijn er iedere keer van die knopen in mijn maag. Bij de meest simpele ervaringen al. Overal zijn kleine toekomstdroompjes en verwachtingen die niet meer uit zullen komen.
Vandaag heb ik wel een manier gevonden om ermee om te gaan zodat het me niet overspoelt. Steeds als ik besef dat ik een toekomstverwachting zal moeten bijstellen, bid ik: "Heer, Uw wil geschiede" Zo laat ik het open en leg ik al mijn verlangens en dromen vertrouwvol in Zijn handen. Hij weet het. Kent mijn verdriet en zal voor me zorgen. Het geeft me rust. Ik vertrouw Hem.
Verder, los van hoe ik het beleefde was er een hele gezellige en vrolijke sfeer op het kamp. Iedereen had er enorm zin in en Matthijs ook. Heerlijk voor hem. Terug rijden was wel wat emotioneel.

Stefan:
Vandaag was ik dus alleen thuis. Ook alleen met mijn Schepper (in onze kapel). Ik dank God om de tijd die Hij me geeft om dichter naar Hem toe te groeien. Ik zie dat we als gezin allemaal dichter naar Hem toegroeien en dat ontroert me. Ik word me wel steeds meer bewust hoe kostbaar onze tijd hier op aarde eigenlijk is. Nu hoor ik u denken: "dat komt omdat je al op de drempel staat", en dat is waar, ik werd daardoor goed wakker geschud. Maar als ik terugkijk op mijn "gezonde" leven, dan vind ik het jammer dat ik niet veel meer tijd met Hem heb doorgebracht. Zowel in gebed alsook in wat ik deed. Ik ben voor Hem gemaakt, maar Hij heeft in die tijd van mij niet gekregen waar Hij recht op had.

Mijn pijnen zijn afgenomen. Ik neem momenteel - tegen het doktersadvies in - geen pijnmedicatie (artsen onder u, geen reactie a.u.b. :) ). Als alles goed gaat, gaan we morgen een paar dagen naar het Celebrate-festival. Ik zie ernaar uit om onder de mensen te zijn, zeker in die setting.

Lisette:
Morgen naar Het Celebrate festival. Helemaal zeker is tegenwoordig niets maar ik hoop en bid dat het door zal gaan. We proberen de blog morgen door te schrijven of het lukt?

Vrijdag 26-7

Vanmorgen Annes tas helpen inpakken. Nog even wat boodschapjes gehaald en toen was ikzelf alweer doodmoe. Stefan was vanmorgen helemaal niet lekker. Veel buikpijn en algehele malaise. De effecten van de chemo moeten al uitgewerkt zijn. Het zou fijn zijn als hij wat zou opknappen. Zou hij er zo slecht aan toe zijn?

We hadden geen idee hoe het er verder met de ct scan uitslagen uitzag en Stefan voelde zich zo beroerd. Om 13.00  uur werd Anne gehaald om mee  naar het 4U kamp te rijden. De gedachte ging even door ons heen: Zou ze pappa nog terug zien over een week? Toen ze even niet keek veegden we onze ogen snel droog. Anne heeft niets gemerkt. Die ging gelukkig vrolijk op kamp.

In het ziekenhuis hadden ze ons gezegd dat we gisteren gebeld zouden worden door de trombosedienst die Stefan in de gaten zou houden. Niets gehoord. Ik heb via verschillende wegen geprobeerd te achterhalen wie die dienst nu was die ons moest bellen en waar die zat. Na een uur "kastje-muur" te hebben gespeeld heb ik onze huisarts gebeld en die heeft ons aangemeld. Stefan is vervolgens thuis geprikt en de dosering is aangepast. De mevrouw die kwam prikken dacht eerst dat ze op het verkeerde adres was. Spelende kindjes. jong gezin. Nee, helaas dit is het goede adres. Voor anderen blijft het nog steeds onwerkelijk. Wij beginnen langzaam een soort van te wennen.

We hebben vanmiddag de behandelend arts gemaild omdat we eigenlijk toch graag voor het weekend wilden weten hoe Stefan er nu aan toe was. Hij belde ons vrij direct daarna. Hij heeft de dosering morfineachtige pijnstilling verhoogd en gaf aan dat het niet duidelijk was waar Stefans pijn nu vandaan kwam. De uitzaaiingen in de lever waren een beetje erger geworden dan op de laatste scan die 5 weken voor het begin van de eerste chemo was gemaakt. Aangezien er in die 5 tussenliggende weken wel groei is geweest lijkt de chemo wel aan te slaan. Toch vroeg hij zich af of Stefan met deze behandeling door moest gaan. Stefan als persoon had het niet veel goeds gebracht tot noch toe. Woensdag zullen we het hier verder over hebben. Voor ons was deze uitslag van de ct scan geen slecht bericht. Goed om te weten zo voor het weekend. Goed dat Anne niets van onze zorg merkte voor ze vertrok.

Vanmiddag knapte Stefan wat op. Hij twijfelt of hij die pijnstillingsverhoging wel wil. Nu al zoveel. Hij denkt erover na.

Bij het naar bed brengen van de kinderen door Froukje (Ik was Myrthe aan het voeden)  kwam er luid protest van Laurens en Floris. Ze wilden eerst naar de kapel. Jezus welterusten zeggen. Later wilde Froukje even bidden. Bezet: Matthijs. Hoe moeilijk onze situatie ook is, het brengt ook veel zegen.

Morgen breng ik Matthijs naar zomerkamp. Hij heeft er zo'n zin in.

Donderdag 25 juli

Lisette:
Een redelijke nacht gehad. Stefan heeft eindelijk weer een beetje kunnen slapen en Myrthe liet me mega uitslapen 7.45 We hadden de zegen van Froukjes aanwezigheid de hele dag. Ik heb ook vanmiddag bij kunnen slapen. Stefan heeft nog erg veel pijn. Hij voelt zich er erg moe van. Ik ben naar de apotheek geweest met al de recepten en ik kwam voor mijn gevoel terug met meer dan genoeg voor een half ziekenhuis voor een dag. Helaas is het alleen voor Stefan. Prikken en pillen en pijnstillers.

Gisteren was echt heel moeilijk. We hadden God gevraagd om duidelijkheid. De trombose was voor ons een teken dat de weg waarschijnlijk niet de kant op zal leiden die wij het liefste zien. Hij was bij ons, verhoorde een aantal gebeden maar net niet die ene. Dat was verdrietig en was duidelijk. We hebben gehuild en ons leven weer in Zijn hand gelegd.

Vandaag was een "stilte na de storm"- dag. Een tikkeltje verdrietig maar er was in tijden niet zoveel rust en vrede in huis. De vrede die volgt op overgave. We hebben bezoek gehad van twee lieve blauwe zusters die we al kenden van voor hun roeping. We hebben veel gepraat en samen gebeden. Stefan heeft met ieder van de kinderen even tijd door kunnen brengen. Ik heb veel kunnen rusten en Stefan en ik konden voor elkaar bidden.

Stefan:
Nadat we gisteren hoorden van de trombose overviel mij een sterk verdriet. maar vlak daarna had ik het gevoel dat ik de genade kreeg de vreugde te ervaren dicht bij God te zijn. Alsof het niets uitmaakt wat er gebeurt. Ik hoop dat de troost die ik nu ervaar aan zal houden. Aan de ene kant verlang ik ernaar bij Hem te zijn, en aan de andere kant verlang ik er ook naar om bij mij vrouw en kinderen te blijven. Het is wat dubbel maar de vreugde die ik soms ervaar maakt het draagbaar.

Lisette:
Morgen vertrekt Anne naar het Celebrate festival. Ze gaat aan 4U deelnemen. Ze verheugt zich er al vier weken onnoemelijk op. Samen met vriendinnen en groeien in geloof. Matthijs breng ik overmorgen naar het kinderkamp. Ook hij heeft er zin in.
VERZOEK: We willen vragen of u de kinderen als u ze tegenkomt alstublieft niet naar Stefan wilt vragen. Ze praten er liever niet over en zijn er echt aan toe om er even uit te zijn. Als ze er zelf over beginnen is dat anders natuurlijk en "hoe gaat het met jou" kan natuurlijk wel.

Zelf zijn we benieuwd wat de nabije toekomst brengt. We hopen dat Stefan nog wat op zal knappen. Misschien kunnen we dan ook eventjes een paar daagjes naar Celebrate. Het is wel ver rijden. Stefan is nu nog niet ok genoeg. Graag uw gebed. We wachten af en vertrouwen onze Vader.

Woensdag 24-7

Vannacht een heel pijnlijke en slapeloze nacht voor Stefan. De vriendin die zou komen heb ik afgebeld en na wat overleg en regelen van een plek voor de kinderen zijn Stefan en ik met Myrthe naar het ziekenhuis in Amsterdam gegaan.

Pas om 19.30 waren we weer terug.

In het ziekenhuis is Stefan goed onderzocht. Deel van het onderzoek was tot onze schrik een ct-scan. Gisteren schreef ik nog dat we zaten te wachten op deze scan en volgende week woensdag de uitslag zouden krijgen en nu hebben we hem al gehad en weten ook al deels de uitslag.

Ik vind het moeilijk om erover te vertellen omdat ik niet zo goed weet hoe het te plaatsen. Het was in ieder geval helaas geen goed nieuws. Stefan bleek zoveel pijn in zijn buik te hebben omdat hij flinke trombose doorheen zijn hele buik had. Hij heeft een boel bloedverdunnende medicatie gehad. We moeten nu uitkijken voor bloedingen. Over de uitslag van de uitzaaiingen in de lever mocht deze arts niets zeggen dat zouden we aanstaande woensdag te horen krijgen. We kunnen hooguit speculeren naar aanleiding van wat vage aanwijzingen die hij gaf en die waren niet rooskleurig.

Wat ons betreft was deze uitkomst een behoorlijke tegenslag. We hadden zo op iets beters gehoopt.

In een eerder blog schreef ik het al: Zijn we bereid ons leven echt aan de Heer te geven als het erop aankomt? Stefan en ik hebben Hem ons leven zo vaak gegeven en gebeden "Uw wil geschiede" Toen we hoorden van de ziekte hebben we gebeden en gesmeekt dat Zijn wil genezing zou zijn. Hij kan het. Wat ligt in het plan van onze liefdevolle Vader? Onze Heer? Zijn we ook bereid Hem te vertrouwen als Zijn wil ons op een verschillend pad leidt? Stefan vroegtijdig naar onze eindbestemming en ik met de kinderen nog 20 of 30 jaar hier, alleen?

We zijn zo bang. Ik kan hard "ja, ik ben bereid" roepen, maar het voelt niet zo. We hebben iedereen in colleges en lessen altijd geleerd dat echte liefde niet alleen een gevoel is. Liefde is een daad van zelfgave tot het uiterste. Het is een keuze die je met je vrije wil maakt. God heeft ons liefgehad tot het uiterste; Tot in Zijn dood aan het kruis. Zijn liefde en trouw hebben wij ons hele leven mogen merken. Hij heeft ons samengebracht en kinderen geschonken. Wat is ons antwoord op Zijn liefde? Geven we Hem ons ja-woord? Zijn we bereid? We kunnen niet anders dan "ja" zeggen. Onze keuze was eigenlijk al gemaakt toen we Hem ons leven aanboden en al die keren dat we het "Onze Vader" baden. Eerlijk gezegd: het voelt niet goed. Het doet pijn. We vertrouwen dat Hij leidt en troost en sterkt. We hebben Hem zo nodig. Het is donker en we zijn zo bang.

We vragen gebed voor kracht, enorm veel kracht, troost....en genezing.