Dinsdag 7 januari

Dat spannende tintelende gevoel in je lijf, het betrapt kunnen worden. Weten dat je iets aan het doen bent dat eigenlijk helemaal niet mag. Wat zal je zeggen als ze erachter komen...? Spanning. Wat kan dat heerlijk zijn. Het geeft het gevoel dat je leeft en het geeft een gevoel van diepe verbondenheid wanneer je het samen doet..... Later meer.

Eerst het serieuze deel van deze blog. In Duitsland hebben ze ander eten. Harder brood bijvoorbeeld. Gisterenmiddag was er niets dat Stefan hebben mocht behalve een klein beetje aardappelpuree. We hebben ze op de hoogte gebracht van al Stefans voedselresticties maar dat is toch niet helemaal goed gegaan. Er was weinig wat hij hebben mocht en gisterenavond had hij zon honger dat hij -hoewel hij zich al afvroeg of het wel verstandig was- van die stevige witte Duitse boterhammen die hij kreeg gegeten heeft. Vannacht om 2.00 uur belde hij me op. Helemaal verdrietig. Hij verging van de buikpijn net als tweede kerstdag. Ze hebben hem helemaal platgespoten met pijnstilling. Hij zat weer helemaal vast.

Ik ben na een erg onrustige nacht erg vroeg naar Stefan toegegaan. Ook door de vernieuwde buikpijn was het spannend wat er vandaag uit de scans zou komen en wat voor een conclusie de arts daaruit zou trekken. Welnu, Stefans hele buik zit in korte tijd echt vol met tumoren. Zijn longen zien er nog schoon uit. Hij heeft een serieuze vernauwing in zijn darm die maakt dat hij geen echt vast voedsel meer mag eten. Hij moet wel proberen te blijven eten. Zachte en papperige dingetjes. Stefan zal via de poort die vandaag onder zijn sleutelbeen is ingebracht en die direct bij zijn hart uitkomt, voedsel toegediend gaan krijgen. De arts was ook zeer duidelijk. Wanneer Stefan weer verstopt raakt en het komt niet meer vanzelf los..... opereren zullen ze niet meer daarvoor is er teveel aan de hand. Ook was er de vraag wat te doen wanneer reanimatie nodig zou zijn......Wanneer hij van de Heer de kans krijgt om een keer plots of zachtjes weg te slippen hoop ik dat hij die met beide handen aanneemt. We gaan geen toeren uithalen om zijn lijden te rekken. Wat is dit alles confronterend en wat zullen de kinderen en ik een verdriet hebben maar ik gun hem met mijn hele hart een zacht vertrek zonder teveel pijn. Ik heb hem echt veel te lief om hem dat niet te toe te wensen.
Wat positief was naast alle verdrietige berichten, was dat Stefans bloedwaarden goed genoeg waren om morgen met de chemo te beginnen. We zijn benieuwd wat die uithaalt.

Stefan was erg duf van alle medicijnen die hij allemaal had gehad en viel na het gesprek weer in slaap. Ik was eigenlijk wel behoorlijk overstuur. Ik heb Stefan gedag gezegd en ben weggegaan. Iemand heeft een kapel in huis vlak bij mijn schoonmoeder en ik heb gevraagd of ik daar even mocht zijn. Ik heb er een hele poos zitten huilen en bidden en werd er weer rustig van. Ben daarna naar het huis van mijn schoonmoeder gegaan en ben gaan slapen voor een uurtje. Daarna belde Stefan waar ik was. Ik was net inkopen aan het doen. Lekkere zachte dingetjes die hij nog wel zou mogen eten. Hij was wakker geworden en zo in en in verdrietig. Of ik wilde komen. Snel naar huis gerend en naar Duitsland geraced. Stefan was in de ziekenhuiskapel. Samen hebben we een poosje gehuild en gebeden. Vreemd. De hemel leek wel weer dicht te zitten. We weten ook uit ervaring dat die ook weer zo kan openen maar voor het moment leek die echt dicht. Stefan en ik zijn terug naar zijn kamer gegaan. Daar troffen we onze bezorgde Italiaanse engel. Hij had zich serieus afgevraagd waar Stefan gebleven was en veegde ons flink de mantel uit dat we de hoop zo lieten zakken. Dat mochten we niet doen. Ook al had de arts al die dingen gezegd. Ze gingen immers toch een chemo beginnen?  Nou,... dan was er hoop anders deden ze dat echt niet. En hoezo hele buik vol tumoren??? Een tumor, twee, vijf of misschien dertig??? Ahhh (met een groot handgebaar en een vies gezicht) maakte echt niets uit. Er kwam een chemo en die ging wat doen. Hij was echt lief lief bezorgd. Hij verklaarde dat hij echt geen heilige was (Al ziet hij er een beetje uit als pater Pio moet ik zeggen) maar dat hij wel wist dat we de hoop moesten houden. We mochten weer het mooie verhaal van de genezing van de hersentumor in het Italiaans horen. Stefan en ik keken elkaar glimlachend aan. We fleurden er eerlijk gezegd helemaal van op. We hebben hem oprecht en vriendelijk bedankt en hem gezegd dat we dit eigenlijk wel nodig hadden. Lief dat iemand zo betrokken is.

Stefan en ik besloten om een frisse neus te halen en samen een stuk buiten te gaan wandelen. Bij de verpleging hebben we gemeld dat we even "spazieren" gingen. Dat was ok. Het was inmiddels al  rond 19.00 uur geworden, Stefan had net een infuusje pijnstilling tegen de buikpijn naar binnen gekregen en voelde zich even goed. Onderweg in de gang zei Stefan: "Weet je waar ik nu zin in heb?" "Nou?" vroeg ik nog argeloos. "Iets geks doen. Met jou in de auto stappen om samen weg te gaan. gewoon even weg" mmmmm. Juist ja. Daar was dan dat spannende gevoel. Wat hadden we plots een heerlijk kinderlijk plezier. Stefan wilde het nog even bij de verpleging  doorgeven. Dat heb ik hem afgeraden. Ik was zeker dat het niet zou mogen. Soms kun je beter iets stiekem doen zonder dat je er eerst officieel bent achtergekomen dat het niet mag, is mijn ervaring :). Dan kan je je er nog altijd achter verschuilen dat je naïef was en het niet wist. Toch? Spannend.

We zijn helemaal naar Tegelen gereden waar een gebedsgroep bijeen was en we hebben ze overvallen. Aangebeld en meegedaan met het gebed. Stefans moeder was er ook. Ze dacht eerst dat ze verschijning zag :) Nee echt. Stefan en ik. Stiekem ontsnapt uit onze gevangenis en tijdelijk op vrije voeten. Heerlijk. Ze stelden voor om voor ons speciaal te bidden. De hemel was weer even open. Met vrede in ons hart zijn we na een half uurtje weer teruggegaan.

Nu de anticlimax: Ze hebben het in het ziekenhuis niet eens gemerkt. Voordeel: We kunnen het vaker doen als Stefans gezondheid dat toe zal laten.

Morgen begint Stefan met de chemo. Van onze engel mogen we de hoop niet opgeven. Hij gaat, helaas voor ons maar gelukkig voor hem, morgen naar huis. Twee maanden chemovrij. De tumoren waren bij hem stabiel gebleven. Echt fijn. Een wonder. We zullen hem missen.

Ook wij hebben echt een wonder nodig. We blijven bidden en vertrouwen Hem wat ook zal zijn. Onze levensweg is in Zijn hand.

Maandag 6 januari

Na een nachtje bij Stefans moeder te hebben geslapen zijn we bijtijds vertrokken naar de Duitse kliniek. We bleken toch nog steeds voor morgen pas op de planning te staan maar het was geen probleem dat we er waren. Alles werd gewoon een beetje omgegooid en versneld. Zo soepel en vriendelijk hadden we het nog nooit meegemaakt.

Het is een erg rustig en kalm ziekenhuis met erg erg veel Nederlandse uitbehandelde patiënten die daar een kans op een tweede leven krijgen. Als je de verhalen hoort, vertelt iedereen ongeveer hetzelfde. Waar ze in Nederland niet meer verder gingen met behandelen omdat alle protocollen gevolgd waren, hadden ze in deze kliniek nog net even een creatieve insteek om toch nog wat te proberen wat soms met veel geduld ook echt resultaten laat zien.

Stefan is wel erg laat in het proces hier beland vond ook de behandelend arts. Wat er medisch gezien nog gedaan kan is niet zeker. Ze vroeg zich af waarom Stefan zo slecht op de laatste chemo in Amsterdam had gereageerd. Het middel was blijkbaar wel aangeslagen maar had zo ongelofelijk veel en zware bijwerkingen. Het verbaasde haar. Ze gaan -als Stefans leverfunctie het nog toelaat- in de loop van de week een experimentele chemo proberen. Het is een oude chemo met hoopvolle resultaten op muizen met Stefans genafwijking en enkele positieve resultaten in casussen met mensen met Stefans genafwijking.

Morgen krijgt Stefan de uitslagen van zijn bloedwaarden. Ook wordt een ct scan gemaakt en komt er een vaste infuusingang onder zijn sleutelbeen. Ik zal zo vroeg mogelijk weer aanwezig zijn en de hele dag weer blijven.

Wat ons vandaag raakte was: 1: dat er in het ziekenhuis een echte kapel aanwezig was en dat 2: Stefans kamergenoot van Italiaanse oorsprong bij kennismaking spontaan begon te vertellen dat we nooit de hoop moesten opgeven, dat hij jaren geleden een kwaadaardig hersentumor had overleefd door gebed en dat hij voor ons zou bidden....????? Wij weer. Toch bijzonder dat we op meest onverwachte plekken mensen tegenkomen die ons weten te vertellen dat we niet moeten opgeven en dat God alles kan. Nu dus weer een soort engel op ons pad. Wel een snurkende engel merkte Stefan later:) Het is hem vergeven.

Vanavond na het eten ben ik met Stefans mam samen nog even bij hem geweest. We zijn een beetje ehhh creatief  :) terug gereden (heb de tomtom nog thuis liggen...) en zijn nu wat laat thuis. Morgen staan we vroeg op. Om 6.30 is er een kerkdienst in een naburig klooster. Daarna ga ik weer gelijk door naar Stefan. Nu snel naar bed.

Zondag 5 januari

Pff wat een dag. Het voelde een beetje als de laatste dag als gezin samen. Iedereen is naar de logeeradressen nu. Iedereen uit elkaar. Ik zit naast Stefan in de auto de blog te schrijven. Stefan rijdt zodat hij wat afleiding heeft. We zijn onderweg naar Stefans moeder. Daar slapen we vannacht en daar zal ook ik verblijven. Morgen gaan we naar het ziekenhuis. Ik was een beetje verbaasd dat Stefan  wilde rijden  vanavond. Hij was de hele dag zo moe en had zoveel pijn.

Na een slechte nachtrust was ook ik zelf erg moe. Steeds was ik van alles kwijt. Dat is niet handig als je voor iedereen alles moet inpakken.  Ik kon Stefans paspoort niet vinden, was zijn rijbewijs kwijt, later mijn portemonnee, daarna een bankpas die eerder nog in mijn portemonnee zat enz enz.  Doorlopend natte ogen ook. Gelukkig is Froukje de hele dag bij ons geweest. Ze heeft echt met alles geholpen. 

Stefan had veel pijn. Steeds iets anders. Hij heeft deze dag erg zijn best gedaan om er te zijn. Leuk was het voor hem niet. Erg pijnlijk en emotioneel. Hij heeft mee ontbeten en is mee naar de kerk geweest. Na de viering kwamen velen  ons nog sterkte wensen en sommigen huilden. We hebben de pastoor gevraagd ons als gezin te zegenen. Dat deed hij met veel liefde. We kunnen alle kracht gebruiken die maar mogelijk is.

Vanmiddag hebben Froukje en ik alle spullen ingepakt en heeft Froukje bovendien gezorgd dat mijn huis niet helemaal volledig ontplofte door steeds de afwas bij te houden en de rommel wat op te ruimen. Zoveel om aan te denken. Ieder gezinslid een eigen bigshopper. Zorgpasjes voor het geval iemand een ongeluk heeft. Knuffelbeesten voor de nacht, tandenborstels, broodtrommels voor op school, gymkleren. Alles wat een kind in een week maar nodig kan hebben. Handschoenen voor als het koud wordt. Stefan en ik boeken, bijbel, rozenkrans, tandenborstel. Ook van alles wat je zoal nodig hebt.

Stefan heeft Anne nog geholpen met een weeropdracht voor aardrijkskunde die ze voor donderdag af moest hebben en samen met Matthijs heeft hij een presentatie voor de spreekbeurt voor morgen gemaakt. “Missie naar Mars” Ze hadden het samen uitgebreid over lichtjaren en kolonies op mars en afstanden naar de sterren.  Leuk maar zo ontzettend dubbel. Stefan zou  zo graag alle kinderen ooit met een spreekbeurt helpen. Edith, Laurens, Floris, Myrthe. Stefan is duidelijk zo ziek en heeft pijn. Alles kost hem zoveel moeite. Ik kan het niet goed aanzien. Ik zie iedere pijn in zijn ogen en het grote verdriet van afscheid. Ook de oudste kinderen beleven het zo. Dat is duidelijk. Alles heeft een lading.  Ik voel me machteloos. Ik weet niet goed wat ik doen kan om ieders pijn te verzachten. Terwijl ook mijn hart het uitschreeuwt van verdriet probeer ik nuchter te doen en alles onder controle te hebben en een beetje vrolijk te zijn. Het lukt niet zo goed. Mijn ogen blijven vandaag maar nat worden en ik blijf maar van alles kwijt raken.

We hebben samen gegeten. Het was een erg gezellige maaltijd. De kinderen vertelden over de film die ze tweede kerstdag samen met pappa hadden gezien. Wat hadden ze het gezellig gevonden....??? Heerlijk dat dat dat is blijven hangen. De herinnering van gezelligheid en niet de nare afloop met de ambulance en de stress. Stefan kijkt me verbaasd aan. Ik ben dankbaar. We zijn dankbaar.

Na het eten hebben we samen met het hele gezin  in de kapel gebeden. We hebben gezongen: "Jezus is de goede herder", "De Here zegent jou" speciaal voor pappa en we hebben gezongen dat we Gods dienaar willen zijn en Zijn weg willen gaan.  Iedereen zong hard mee. De oudsten met tranen. Nu zitten Stefan en ik dus in de auto, onderweg. Ben benieuwd wat Zijn weg met ons deze week is.....

Zaterdag 4 januari

Stefan wordt steeds beroerder. Hij heeft veel buikpijn en steeds meer andere plaatsen gaan pijn doen. Ook is hij steeds meer vermoeid. Het grootste deel van de dag heeft hij vandaag in zijn stoel naast de kachel doorgebracht. Met heel veel krachtsinspanning voor hem, zijn we met zijn allen in Schagen gaan lunchen. Daar zat een restaurant met een lunchkaart waar we onze gekregen restaurantbonnen konden inleveren. We hadden een hele kamer voor onszelf en de kinderen konden er in een speelhoek spelen. Dat was erg gezellig. Na terugkeer vanmiddag is Froukje geweest om ons te helpen Ik ben met Matthijs naar de kapper geweest en nu kan hij weer zien waar hij loopt.  Daarna heb ik een boel boodschappen gedaan. Froukje heeft intussen lief opgeruimd.

Vanavond na het eten waren alle kinderen heel lief aan het spelen. Ze hadden een megahuis voor konijn gebouwd. Arm konijn heeft nog steeds geen vaste naam. Hij heeft al vele namen gehad: Van "Dropje" tot "Flappie" en zelfs "Milan" De laatste vond ik het leukst maar die is ook weer afgekeurd. Ik ben bang dat hij gewoon "konijn" blijft.

De sfeer was goed en we besloten weer een keer gebedsgroep te houden. Ik heb mijn gitaar gehaald en samen hebben we gebeden en gezongen. Het was een mooie tijd. De kinderen genieten er altijd erg van. Wij ook.

Morgen gaan we richting Duitsland. Ergens aan het einde van de dag. We zullen met het gezin naar de kerk gaan en daarna alle spullen inpakken. We hebben geen idee wat ons boven ons hoofd hangt. We kunnen van alles bedenken. Misschien willen zij Stefan ook wel eerst opereren of doen ze juist wel helemaal niets meer als zijn bloedwaarden bijvoorbeeld te slecht blijken. Dan zijn we maandagavond al weer thuis. Misschien gaan ze wel eerst onderzoeken waar al die buikpijn vandaan komt of gaan ze gewoon stug met het voorgenomen behandelplan door. Wat ik zeg, geen idee. Ook geen idee of, en hoe, en wanneer we weer terug zullen komen. We vinden het zwaar en moeilijk. Ook de kinderen hebben het duidelijk wat moeilijk. Ergens verheugen ze zich op logeren maar de reden valt hen zwaar. Edith informeerde vanavond wat wij dan gingen doen als zij uit gingen logeren? Ik vertelde haar weer dat Pappa naar een ziekenhuis in Duitsland ging en dat mamma zoveel mogelijk bij pappa zal zijn om te troosten als hij verdrietig is of pijn heeft. Edith concludeerde dat het niet eerlijk was dat zij allemaal wat leuks gingen doen en wij helemaal niet. Ik heb haar gezegd dat ze maar moet proberen er zelf zoveel mogelijk van te genieten omdat we het fijn vinden als zij het goed heeft. Dat zou ze doen. Anne knuffelde me zowat plat. Ze wilde weer terug in mijn buik zijn, zei ze. Lekker veilig en warm en beschermd. Haar net zo teruggenuffeld en gezegd dat ze zich ook buiten mijn buik net zo warm en beschermd mag voelen omdat onze Heer God van haar houdt en haar vasthoudt en omgeeft. Floris was vandaag helemaal uit zijn doen. Hangerig en huilerig. Wilde steeds maar knuffelen. Ook Myrthe leek wat aan te voelen. Steeds zocht ze me op om aan mijn broek te hangen en om opgetild en geknufd te worden.

Emotionele en knuffelige boel. Het maakt het er voor ons niet gemakkelijker op. Wel mooier en dieper. Liefde en lijden weer hand in hand.

Vrijdag 3 januari

Een dag met veel emoties die op de meest afwisselende momenten spontaan boven kwamen. Stefan had veel buikpijn. Desondanks zijn we met het hele stel naar het zwembad geweest. Wat een blijdschap. Myrthe is helemaal los gegaan. Ze vond dat ze met bijna 10 maanden best zelfstandig in het zwembad op pad kon. Ze had zwemvleugeltjes aan maar maakte zeer duidelijk dat een zwemring erbij haar ook wel aanstond en toen was ze op drift. Letterlijk. Ze had ontdekt dat ze zo hangend met haar voetjes op de bodem trappelend, kon komen waar ze maar wilde en wat wilde ze veel. Na afloop was ze helemaal kapot. Drie uur lang heeft ze zelfstandig "gezwommen" onder begeleiding van alle broers en zussen die haar pogingen volledig hilarisch vonden. Ik moet eerlijk zeggen dat het er ook wel erg maf uitzag zon zelfstandig klein blauwogig kaal meisje dat haar eigen weg wel in het water zocht.

De anderen hebben ook veel plezier gehad en Stefan is zelfs met een paar kinderen van de glijbaan geweest.

Na thuiskomst was iedereen bekaf en Stefan het meest. Blijkbaar had hij een verhaaltje aan de kinderen beloofd. Laurens informeerde ernaar en Stefans gezicht sprak boekdelen: "oh nee". Die lieve lieve Laurens keek eens goed naar pappa en zei grootmoedig: "Pap, ik snap wel als het niet gaat hoor. Je bent ziek en dan gaat het wel een keer niet maar dat geeft niet hoor pap, is niet erg hoor. Ik snap het" Wauw ik moest weglopen om niet helemaal in tranen te staan en ook Stefan hield het niet meer.
Uiteindelijk heeft Stefan met zijn tanden op elkaar toch twee hele leuke verhaaltjes kunnen vertellen. Wat genieten ze daar altijd van. Anne moest na afloop huilen. Myrthe zal nooit pappa's verhaaltjes kennen..... Dat denken we wel maar we weten het niet. Gelukkig weten we niet veel en is pappa's leven in Gods hand. Duitsland is spannend en komt nu ook wel erg dichtbij. De kleine kinderen tellen de dagen af tot hun logeerpartijtje begint, maar de grote zien het toch anders. Ook zelf zien we er weer tegenop als tegen een executie. Geen idee of en hoe Stefan terugkomt. Niet gaan is helemaal zo hopeloos dus kunnen we het beter wel doen.

Toen ik Matthijs vanavond naar bed stuurde zag ik wat hij op de computer aan het doen was geweest. Hij "liep" met google-earth in Dokkum rond en had het winkeltje van opa en oma opgezocht waar hij zo vaak zo gezellig gelogeerd had. Opa en oma wonen daar niet meer en opa is inmiddels overleden.  Ook Matthijs was echt wat triest.

Vandaag was het ook precies drie jaar geleden dat we de sleutel van dit huis kregen en dat mijn moeder overleed. Floris was toen drie maanden oud. Een zeer dramatische samenloop van omstandigheden in een zware periode waar ik niet graag aan terugdenk.

Hoewel het een wat geladen dag was vandaag en de kinderen wel wat snel boos en huilerig, kan ik zeggen dat over het algemeen vrede en kalmte overheersten. Steeds wijzen we de kinderen erop dat onze hemelse Vader zeker voor ons zal blijven zorgen wat er ook gebeurt en ook zelf hebben we de genade van dat vertrouwen mogen ontvangen. Verdriet blijft. Dat zal niet veranderen. Spanning blijft. Ook volkomen te verwachten en logisch. We hopen ook voor dit deel van het avontuur dat Hij met ons zal zijn en dat we er weer doorheen komen met zijn allen. Maar wat zijn zal, zal goed zijn. Zijn wil geschiede. Vol dankbaarheid horen we van steeds meer mensen dat ze meeleven en meebidden. Zo kostbaar.

Morgen nog een leuke dag gepland met wel wat inpakwerk alvast.

Donderdag 2 januari

Ja, gelukkig, Stefan is er nog steeds :) (nav blog gisteren)  De buikpijn van gisterenavond is niet verkeerd gegaan. Stefan is wel vermoeider aan het raken. Het duurde vandaag een tijdje voor hij opstond. Ik zat me serieus af te vragen of ik nu naar boven zou moeten om eens poolshoogte te nemen (Hij zou wat kunnen hebben) of dat ik dat juist beter niet kon doen voor het geval hij gewoon lekker aan het slapen zou zijn. Erg spannend. Ik besloot hem met rust te laten. Dat leek meer voordelen te hebben. Het zou jammer zijn wanneer ik hem uit een verkwikkend slaapje zou halen vanwege wat bezorgdheid en als hij niet aan het slapen was maar ingeslapen zou zijn dan kon ik daar toch niets aan doen en dan kon ik dat net zo goed wat later ontdekken. Wat was ik opgelucht toen hij gewoon helemaal aangekleed en monter de trap af kwam.

Tijdens het slapen van Stefan was het lastig de kinderen steeds zo stil mogelijk te houden. Ik weet dat ze hun best doen maar het geheugen van een driejarige, een vijfjarige en een zevenjarige is in de hitte van een spannend spel nu eenmaal niet zo alert. Regelmatig werd er tot mijn frustratie een te hoog volume geproduceerd.

Daarbij had ik een poging gewaagd om de financiën te doen en moest daarvoor enkele telefoontjes plegen tussen alle spelende en geluidsproducerende hectiek door. Veel spanning door dit alles vanmorgen. Om 10.00 uur had ik er al een halve gespannen dag opzitten en was ik al volkomen moe.

Vanaf 10.00 uur hebben we doorlopend bezoek gehad. Een drukke en gevulde dag. Veel troost en veel gezelligheid. Nu zijn we wel moe. Erg moe.

Morgen toch misschien voor wat meer rust in het gezin gaan. Anders gaan we al uitgeput aan de Duitsland onderneming beginnen. Het begint er steeds meer op te lijken dat we daar inderdaad zondagavond naartoe kunnen vertrekken. We blijven bidden om bescherming en kracht. En om de moed om onze lieve kinderen allemaal voor mogelijk wel een week achter te laten. Zucht. Zij verheugen zich op hun logeerpartij. Dat gelukkig wel. Het zijn flexibele en sociale kinderen aan het worden. Ook wij leren zeer veel. Onbetaalbaar veel. Dat is veel waard in eeuwigheidsperspectief. Misschien past zelfs het woord dankbaarheid heel voorzichtig?

Woensdag 1 januari 2014

Oudejaarsavond gisteren. Anne en Matthijs zijn niet gaan slapen en om 24.00 uur hebben we ook de andere kinderen wakker gemaakt. Vanuit het raam van onze slaapkamer kunnen we heel ver uitkijken en hebben we prachtig uitzicht op heel veel vuurwerk. De kinderen hebben genoten. Voor Myrthe was het haar eerste oud en nieuw. Vorig jaar zat ze nog gezellig in mijn buik. Nu zat ze gezellig bij pappa op de arm en vond het geweldig. Ze werd helemaal enthousiast. Echt lief. We hebben daarna melk met anijs gedronken, nog wat met de hele boel computer gekeken (we hebben geen tv) en hebben iedereen weer naar bed gebracht. Stefan en ik bleven nog even beneden achter. We hebben vanavond hard geprobeerd niet teveel na te denken. Dat valt echt niet mee. Stefan keek me aan: "Zo, dat was het dan...".  "Ja" was alles wat ik nog zeggen kon. Wat een lading die paar woordjes.

Vandaag was erg gezellig. Ik ben zeer bijzonder verwend. Toen Myrthe om pas 7.30 wakker werd, is Stefan opgestaan. Hij is met Myrthe naar beneden gegaan en trof daar Laurens, Floris en Edith al aan die stilletjes en lief aan het spelen waren. Om 9.00 uur werd ik pas wakker.

Stefan heeft vanmiddag ondanks buikpijn van alles met de kinderen ondernomen. Hij heeft de kleine rest van het weinige vuurwerk op creatieve wijze met de kinderen opgestookt. Dat kostte me een theeglas en een plastic bakje. Het is hem vergeven. Wat hadden ze plezier. Ook heeft hij Edith op een grotere fiets, de oude van Anne, leren rijden en Laurens geholpen bij het leren fietsen op de oude van Edith. Fijn dat dat ging. We hebben bezoek gehad. Dat was erg gezellig. Het was eigenlijk een heerlijke rommelige dag met veel gezelligheid.

Anne is nu alweer twee dagen thuis van High Time. Het is goed om haar weer thuis te hebben. Wat is ze opgefleurd weer terug gekomen. Behoorlijk gestrest, oververmoeid en wat op zichzelf, ging ze. Met enthousiasme, weer helemaal gevuld met Gods liefde, hulpvaardig en blij is ze nu. Waarom heb ik ooit getwijfeld haar te laten gaan?  Lieve kampleiding, zo veel dank!!!

Wat wel moeilijk was, was dat er op het kamp veel over wonderbaarlijke genezing gesproken is begreep ik. Vandaag kwam het hoge woord eruit. Wanneer er zoveel genezingen zijn, ook nu nog, waarom maakt God pappa dan niet beter??? Ja, waarom? waarom? Waarom heeft God pappa NOG niet beter gemaakt? We weten niet wat er in de toekomst ligt. Dat houden we ook graag zo. We  houden hoop. Stefan heeft Anne beloofd dat hij er deze week nog zal zijn. We verwachten en hopen beiden dat hij gelijk heeft. Onze Heer weet het. Hij weet alles. Het is goed.

Het is erg spannend om straks afscheid van de kinderen te nemen en naar Duitsland te gaan. Toch kunnen we het niet niet doen. Dat zou nog spannender zijn. We hebben geen idee wat we moeten verwachten. We hebben het idee dat het goed is te gaan. We hebben er voor gebeden. We zullen gaan en wachten af wat zijn zal. Hij weet het....
Behoorlijk wat mensen gaan we nog ontmoeten voor we gaan. Morgen wordt een drukke dag. Vrijdag ook. Zaterdag gaan we leeg houden. Er moet veel ingepakt en we willen graag ook nog echt tijd met ons gezin hebben.

Stefan zit nu op de bank terwijl ik de blog schrijf. Hij heeft behoorlijk wat buikpijn. Meer dan normaal. Het blijft allemaal spannend. We hopen dat het zo weer zakt en er niet weer een verstopping komt. Stefan heeft Anne immers beloofd er deze week nog te zijn.......