Stefan gaat erg ok. Ik werd vanmorgen om 9.00 uur alleen in bed wakker. Stefan was opgestaan om voor de kinderen te zorgen en het zondagsontbijt klaar te maken. Heerlijk normaal. Vroeger deden we dat altijd afwisselend. Samen naar de kerk geweest vandaag. Stefan ook dus. Hij lijkt erg op te knappen van de pilvrije week. De pijn in zijn schouders krijg ik weggemasseerd. Voel ik me ook eens niet zo machteloos. Ik kan wat doen. We klaren helemaal op.
Vanmiddag kwam Robert, Stefans broer. Samen zijn we naar de klimduin in Schoorl geweest. Goede gesprekken gehad, veel geleerd en erg gezellige tijd beleefd.
Gisterenavond hebben Stefan en ik veel met elkaar gepraat. Veel gedeeld met elkaar. We hadden al een goed huwelijk maar dat het nog zo kon verdiepen is echt een verrassing. De band die we nu zo sterk met elkaar en samen, met God ervaren, is intens. We hebben altijd in seminars en lessen gedoceerd dat de eenheid tussen man en vrouw in een goed huwelijk een afspiegeling is van wie God zelf is (Gebaseerd op Gen. "Man-en-vrouw schiep hij hen naar Zijn beeld en gelijkenis"). God is Liefde en zo zijn man en vrouw bedoeld om liefde te zijn. Dat ervaren we nu heel sterk. Nog dieper dan de band tussen man en vrouw kan zijn, verlangt God om met ons één te worden. Er zal daar geen huwelijk zijn tussen man en vrouw maar een intense eenheid met onze schepper zelf. We zijn nu al zo gelukkig met elkaar hoe mooi moet ons einddoel dan wel niet zijn? We kunnen er echt naar verlangen.
Dat betekent niet dat dat voor ons nu al hoeft. We zijn het er roerend over eens, dat we allebei nog graag heel lang de eenheid met elkaar (en onze kinderen) hier op aarde zouden willen leven. We bidden hard om genezing. Toch is het heel fijn om te beseffen dat doodgaan niet het einde is maar juist het doel; een heel mooie doorstart naar een bestaan dat nog veel beter is dan ons huwelijk. Niet iets om bang voor te zijn maar iets moois dat ons hopelijk allemaal ten deel zal vallen uiteindelijk.
Er is bij ons beiden een vreemde rust in ons hart gekomen. We vertrouwen het plan van God zonder te weten wat het is. We bidden voor genezing, hopen dat Hij verhoort. We zoeken ook practische wegen maar we zullen alles accepteren wat van Hem komt. Ik denk wel dat er vast nog nieuwe twijfels en stormen komen zullen. Voor nu zijn we zo ok.
zondag 7 juli 2013
zaterdag 6 juli 2013
Zaterdag 6 juli
Stefan heeft pijn. De hele dag door. Eigenlijk krabbelde hij vanavond weer een beetje op en kon hij een stukje wandelen. Lastig dat zijn welzijn zo moeilijk voorspelbaar is. We kunnen echt niets plannen. Gisteren was het super. Stefan was er helemaal weer. Vandaag weer niet. Hopelijk kunnen we morgen gewoon met zijn allen naar de kerk. Hopelijk hebben we een beetje goede week nu de pillen niet hoeven. Woensdag is er weer een afspraak in het AMC en vrijdag krijgt Stefan weer een chemo infuus gevolgd door weer twee weken pillen. Wat zien we daar tegenop. De eerst viel al zo zwaar. Even maar niet aan denken. We bidden alvast om kracht.
We hebben een rustige dag gehad. Thuis gebleven, zwembad in de tuin gezet en rustig aan gedaan. Ik heb een megamiddagslaapje gedaan en ben later met de kinderen een "wandelingetje" naar de plaatselijke supermarkt gaan maken. Iedereen met wielen. Myrthe in de kinderwagen, Anne op haar waveboard, Matthijs en Edith op de fiets, Laurens op een driewieler en Flo met een loopauto. Lekker een doos ijsjes gekocht en leeggegeten en weer terug gewandeld. Stefan was thuisgebleven. Wel raar zonder hem. Normaal doen we zoiets samen. Vanavond hebben we in de voortuin gegeten. Dat was gezellig.
Gisteren is er nog iets moois gebeurd wat ik graag wil vertellen. Een paar blogs terug schreef ik over de peuter op de vloer in de supermarkt. Ik wilde niet meer verder. Geen stap! Wilde gedragen worden en ik meende het! Welnu, Gisteren is het is me weer duidelijk geworden dat de Vader echt een pappa is. Vele lieve mensen waren de afgelopen dagen heel dicht bij ons. Ze zijn gekomen om te steunen en te helpen. We mochten ons opgetild en gedragen weten. Toch had ik nog steeds geen zin om de weg nog een stap verder te gaan, zelfs niet als ik gedragen werd. In de kapel sprak ik het uit: "geen zin, geen zin. Ik wil niet de verantwoordelijkheid over al mijn kindjes alleen. Geen zin............." en heel zachtjes van binnen voelde ik een verrassend antwoord. Heel vriendelijk en liefdevol:
"Dacht je dat Ik zin had? "
Ik keek naar het kruis en het werd stil in mij.
Ik had zo vaak beloofd Hem trouw te blijven en overal te volgen en nu....
Het opstandige peutertje heeft vrijwillig en berouwvol de hand van de Vader weer gepakt. We gaan weer samen. Er is weer rust van binnen. Ben benieuwd waarheen we gaan.
We hebben een rustige dag gehad. Thuis gebleven, zwembad in de tuin gezet en rustig aan gedaan. Ik heb een megamiddagslaapje gedaan en ben later met de kinderen een "wandelingetje" naar de plaatselijke supermarkt gaan maken. Iedereen met wielen. Myrthe in de kinderwagen, Anne op haar waveboard, Matthijs en Edith op de fiets, Laurens op een driewieler en Flo met een loopauto. Lekker een doos ijsjes gekocht en leeggegeten en weer terug gewandeld. Stefan was thuisgebleven. Wel raar zonder hem. Normaal doen we zoiets samen. Vanavond hebben we in de voortuin gegeten. Dat was gezellig.
Gisteren is er nog iets moois gebeurd wat ik graag wil vertellen. Een paar blogs terug schreef ik over de peuter op de vloer in de supermarkt. Ik wilde niet meer verder. Geen stap! Wilde gedragen worden en ik meende het! Welnu, Gisteren is het is me weer duidelijk geworden dat de Vader echt een pappa is. Vele lieve mensen waren de afgelopen dagen heel dicht bij ons. Ze zijn gekomen om te steunen en te helpen. We mochten ons opgetild en gedragen weten. Toch had ik nog steeds geen zin om de weg nog een stap verder te gaan, zelfs niet als ik gedragen werd. In de kapel sprak ik het uit: "geen zin, geen zin. Ik wil niet de verantwoordelijkheid over al mijn kindjes alleen. Geen zin............." en heel zachtjes van binnen voelde ik een verrassend antwoord. Heel vriendelijk en liefdevol:
"Dacht je dat Ik zin had? "
Ik keek naar het kruis en het werd stil in mij.
Ik had zo vaak beloofd Hem trouw te blijven en overal te volgen en nu....
Het opstandige peutertje heeft vrijwillig en berouwvol de hand van de Vader weer gepakt. We gaan weer samen. Er is weer rust van binnen. Ben benieuwd waarheen we gaan.
vrijdag 5 juli 2013
Mooie dag (door Stefan)
Gisterenavond uitgeput om 19.30 uur in bed gedoken. De bedoeling was om een uur te slapen, maar om 23.30 uur kwam Lisette erbij. Nog even wat gepraat, ik kon daarna zelf niet meer slapen. Ben naar de kinderen gaan kijken, heb ze in hun slaap geaaid, met een smekende blik naar boven. God is immers ook Vader, hij moet het begrijpen. Om 03.00 weer gaan slapen.
Vanochtend werd ik verbazend goed wakker. Ik kon Matthijs een mooie schooldag wensen. Binnen een uur zat ons huis vol met drie lieve mensen, zij hielpen ons met het huishouden. Omdat ik weer wat energie had, hadden we eerder op de dag al besloten een keer naar het werk te gaan. Oh, heerlijk, om tegen de kinderen te kunnen zeggen dat ik naar het werk ging. Alles lijkt dan even normaal. Zelf de vaste route gereden. Het was al weer zes weken geleden dat ik argeloos naar het werk was gegaan, een paar dagen voordat we het nieuws hoorde.
Het was fijn voor Lisette en mij om onze collega's weer eens te zien. Soms ook met wat humor, zoals vriendelijk goedemorgen wensen en doen alsof er niets aan de hand is :)
We hebben een paar mooie en hoopvolle gesprekken gehad. Na anderhalf uur zijn we met z'n tweeën (en Myrthe) ergens wat fast-food gaan eten.
's Middags kwam een bevriende priester bij ons langs. Altijd een verademing. Ik moest denken aan Paulus die ons oproept ons op het hemelse te richten, en niet op het aardse. In het perspectief van de eeuwigheid wordt alles draagbaar (daarom nog niet gemakkelijk). Steeds meer word ik mij ervan bewust dat ik mij - in de tijd dat ik nog gezond was - meer had kunnen richten op het hemelse. Ik merk dat ons hele gezin zich een beetje daarmee bezig houdt. De kinderen groeien snel, ook in geloof, en daar zijn we dankbaar voor. Als docent probeerde ik overal een antwoord op te geven, maar de vragen die de kinderen nu stellen zijn niet te beantwoorden, daarvoor moeten ze naar Hem, en dat doen ze ook.
Vanavond vrienden op bezoek, we zien ernaar uit.
Vandaag begon de pil-vrije week. Ik hoop dat we de komende dagen meer mooie dagen mogen hebben.
( Lisette: Hoera! Myrthe heeft vandaag haar eerste fles melk op. )
Vanochtend werd ik verbazend goed wakker. Ik kon Matthijs een mooie schooldag wensen. Binnen een uur zat ons huis vol met drie lieve mensen, zij hielpen ons met het huishouden. Omdat ik weer wat energie had, hadden we eerder op de dag al besloten een keer naar het werk te gaan. Oh, heerlijk, om tegen de kinderen te kunnen zeggen dat ik naar het werk ging. Alles lijkt dan even normaal. Zelf de vaste route gereden. Het was al weer zes weken geleden dat ik argeloos naar het werk was gegaan, een paar dagen voordat we het nieuws hoorde.
Het was fijn voor Lisette en mij om onze collega's weer eens te zien. Soms ook met wat humor, zoals vriendelijk goedemorgen wensen en doen alsof er niets aan de hand is :)
We hebben een paar mooie en hoopvolle gesprekken gehad. Na anderhalf uur zijn we met z'n tweeën (en Myrthe) ergens wat fast-food gaan eten.
's Middags kwam een bevriende priester bij ons langs. Altijd een verademing. Ik moest denken aan Paulus die ons oproept ons op het hemelse te richten, en niet op het aardse. In het perspectief van de eeuwigheid wordt alles draagbaar (daarom nog niet gemakkelijk). Steeds meer word ik mij ervan bewust dat ik mij - in de tijd dat ik nog gezond was - meer had kunnen richten op het hemelse. Ik merk dat ons hele gezin zich een beetje daarmee bezig houdt. De kinderen groeien snel, ook in geloof, en daar zijn we dankbaar voor. Als docent probeerde ik overal een antwoord op te geven, maar de vragen die de kinderen nu stellen zijn niet te beantwoorden, daarvoor moeten ze naar Hem, en dat doen ze ook.
Vanavond vrienden op bezoek, we zien ernaar uit.
Vandaag begon de pil-vrije week. Ik hoop dat we de komende dagen meer mooie dagen mogen hebben.
( Lisette: Hoera! Myrthe heeft vandaag haar eerste fles melk op. )
donderdag 4 juli 2013
Donderdag 4 juli
Voor Anne een moeilijke dag. De eerst dag dat ze niet meer op De Rank zit. Ze ziet op tegen de vakantie. Volgens haar is vakantie pas vakantie als je daarna weer verdergaat met school en dat is nu niet. Het houdt gewoon op! Ook thuis is sinds gisteren alles onzeker. Geen idee of Stefan de chemo trekt en of die wat doet en of God misschien nog ingrijpt. Een grote onzekerheid. Afgesproken met haar dat we morgen alles gaan plannen wat er voor de komende week te plannen valt zodat ze in ieder geval een beetje het grote zwarte gat voor haar voeten verkleind heeft.
Hier thuis stond de dag een beetje in het teken van bijkomen van gisteren en alles een nieuw plaatsje proberen te geven. Ik werd huilend wakker. Ook Stefan was nog erg onder de indruk. Er kwam veel troost en steun uit allerlei hoeken. Mailtjes en berichten, lieve mensen van de school die meeleven. Vanmorgen heb ik met iemand een soort praktisch "help de van Akens de vakantie door"-plan besproken. Lief dat iemand zo meedenkt. Buren kwamen met een megabos bloemen en gaven hun telefoonnummers die ik echt mag bellen wat er ook is. Ze waren zich suf geschrokken van de ambulance in de straat. Ik merk steeds meer hoe ondersteboven mensen zijn van wat ons gebeurt. Dat heb je eerst niet zo door omdat je zelf niet doorhebt hoe erg het is. Mensen liggen er echt wakker van. Ver weg en dichtbij wordt er gebeden, gevast, wakker gelegen, en over hulp nagedacht. Dat raakt me.We dragen het niet alleen.
Stefan had vandaag veel pijn en voelt zich alles behalve sterk. Maar hij heeft besloten zijn leven te LEVEN. Met zijn tanden op elkaar is hij met Anne naar de orthodontist geweest en is daarna nog boodschappen gaan doen. Vervolgens kwam hij zwaar pijn lijdend terug en wilde toch gaan koken. Dat is echt iets wat hij heel leuk vindt. Ik begrijp hem helemaal. Verdrietig stond hij krom aan het aanrecht vastbesloten te gaan koken. Ik voelde me machteloos. Ieder woord van troost is onzin, want het IS beroerd. We kunnen elkaar alleen maar vasthouden en we kunnen elkaars tranen wegvegen. Hopeloze situatie. We hebben toen een deal gesloten. Ik zou de door hem bedachte maaltijd koken en mijn onmacht aan God geven en hij zou zijn verdriet om niet te kunnen wat hij zo graag wil aan God offeren in gebed in de kapel. Dat was goed zo. Zo werd het koken van de maaltijd en al onze pijn en moeite een gezamenlijk offer aan de Heer. Goed plan helaas was het fysieke resultaat er niet naar. Het recept bleek te kruidig. :(
Morgen vrijdag. Matthijs zijn laatste schooldag. Edith, Laurens en Floris gaan uit spelen. Wij krijgen bezoek van een bevriend priester en 's avonds van vrienden uit vroegere tijden. Ik zie er naar uit.
Hier thuis stond de dag een beetje in het teken van bijkomen van gisteren en alles een nieuw plaatsje proberen te geven. Ik werd huilend wakker. Ook Stefan was nog erg onder de indruk. Er kwam veel troost en steun uit allerlei hoeken. Mailtjes en berichten, lieve mensen van de school die meeleven. Vanmorgen heb ik met iemand een soort praktisch "help de van Akens de vakantie door"-plan besproken. Lief dat iemand zo meedenkt. Buren kwamen met een megabos bloemen en gaven hun telefoonnummers die ik echt mag bellen wat er ook is. Ze waren zich suf geschrokken van de ambulance in de straat. Ik merk steeds meer hoe ondersteboven mensen zijn van wat ons gebeurt. Dat heb je eerst niet zo door omdat je zelf niet doorhebt hoe erg het is. Mensen liggen er echt wakker van. Ver weg en dichtbij wordt er gebeden, gevast, wakker gelegen, en over hulp nagedacht. Dat raakt me.We dragen het niet alleen.
Stefan had vandaag veel pijn en voelt zich alles behalve sterk. Maar hij heeft besloten zijn leven te LEVEN. Met zijn tanden op elkaar is hij met Anne naar de orthodontist geweest en is daarna nog boodschappen gaan doen. Vervolgens kwam hij zwaar pijn lijdend terug en wilde toch gaan koken. Dat is echt iets wat hij heel leuk vindt. Ik begrijp hem helemaal. Verdrietig stond hij krom aan het aanrecht vastbesloten te gaan koken. Ik voelde me machteloos. Ieder woord van troost is onzin, want het IS beroerd. We kunnen elkaar alleen maar vasthouden en we kunnen elkaars tranen wegvegen. Hopeloze situatie. We hebben toen een deal gesloten. Ik zou de door hem bedachte maaltijd koken en mijn onmacht aan God geven en hij zou zijn verdriet om niet te kunnen wat hij zo graag wil aan God offeren in gebed in de kapel. Dat was goed zo. Zo werd het koken van de maaltijd en al onze pijn en moeite een gezamenlijk offer aan de Heer. Goed plan helaas was het fysieke resultaat er niet naar. Het recept bleek te kruidig. :(
Morgen vrijdag. Matthijs zijn laatste schooldag. Edith, Laurens en Floris gaan uit spelen. Wij krijgen bezoek van een bevriend priester en 's avonds van vrienden uit vroegere tijden. Ik zie er naar uit.
woensdag 3 juli 2013
korte blog 3 juli, woensdag
Met de belofte morgen uitgebreider verslag te doen nu een korte samenvatting van vandaag.
Zwaar emotionele dag. Te zwaar. Vanmorgen Myrthe 5.00 uur. Verder was ik zelf niet lekker en na het naar school brengen van de kinderen durfde ik niet meer te rijden. Ik ben naar huis gebracht omdat ik door mijn benen zakte. Zwaar oververmoeid denk ik. Stefan werd vervolgens erg beroerd. Hij had veel pijn op de borst. We hebben het AMC gebeld, Die heeft de huisarts gebeld, Uiteindelijk zijn we met de ambulance naar het AMC gebracht op verdenking van een hartinfarct. Ik was bang dat het over zou zijn. Er is na veel onderzoek niets extra ernstigs gevonden. Wel is weer duidelijk geworden dat de medische prognose nul is.Weinig hoopvol. Lever schijnt helemaal vol.
Door de opname waren we bang niet bij Annes eindmusical te kunnen zijn. Dat is uiteindelijk op de valreep toch gelukt. Ze had zich er zo op verheugd. Vanuit het AMC zijn we gelijk door gegaan. Het was een gave musical. Na de pauze waren er veel afscheidsliedjes en dat was voor ons niet te doen. Zwaar emotioneel. Ik moest echt even naar buiten en Matthijs moest huilen dat hij niet wilde dat pappa dood zou gaan. Dat ging door merg en been. Het leven is even loodzwaar. Ik kan niet anders zeggen. Wel merken we dat we niet alleen staan. Gisteren schreef ik dat ik gedragen wilde worden. Dat is wat er ook gebeurt. Er zijn zoveel mensen om ons heen die naar ons omkijken en ons dragen in gebed. Geweldige school, geweldige parochie. God is in mensen ons zo nabij. We zijn net thuis (23.10) en gaan even een maaltijd eten en dan proberen te slapen. Uit ge put. Morgen meer.
"Wees mij genadig, God, wees mij genadig, ik wil bij U schuilen, schuilen onder de schaduw van uw vleugels, tot het gevaar is geweken. Tot God roep ik, tot de Allerhoogste, de God die voor mij opkomt" Ps. 57, 2-3
Zwaar emotionele dag. Te zwaar. Vanmorgen Myrthe 5.00 uur. Verder was ik zelf niet lekker en na het naar school brengen van de kinderen durfde ik niet meer te rijden. Ik ben naar huis gebracht omdat ik door mijn benen zakte. Zwaar oververmoeid denk ik. Stefan werd vervolgens erg beroerd. Hij had veel pijn op de borst. We hebben het AMC gebeld, Die heeft de huisarts gebeld, Uiteindelijk zijn we met de ambulance naar het AMC gebracht op verdenking van een hartinfarct. Ik was bang dat het over zou zijn. Er is na veel onderzoek niets extra ernstigs gevonden. Wel is weer duidelijk geworden dat de medische prognose nul is.Weinig hoopvol. Lever schijnt helemaal vol.
Door de opname waren we bang niet bij Annes eindmusical te kunnen zijn. Dat is uiteindelijk op de valreep toch gelukt. Ze had zich er zo op verheugd. Vanuit het AMC zijn we gelijk door gegaan. Het was een gave musical. Na de pauze waren er veel afscheidsliedjes en dat was voor ons niet te doen. Zwaar emotioneel. Ik moest echt even naar buiten en Matthijs moest huilen dat hij niet wilde dat pappa dood zou gaan. Dat ging door merg en been. Het leven is even loodzwaar. Ik kan niet anders zeggen. Wel merken we dat we niet alleen staan. Gisteren schreef ik dat ik gedragen wilde worden. Dat is wat er ook gebeurt. Er zijn zoveel mensen om ons heen die naar ons omkijken en ons dragen in gebed. Geweldige school, geweldige parochie. God is in mensen ons zo nabij. We zijn net thuis (23.10) en gaan even een maaltijd eten en dan proberen te slapen. Uit ge put. Morgen meer.
"Wees mij genadig, God, wees mij genadig, ik wil bij U schuilen, schuilen onder de schaduw van uw vleugels, tot het gevaar is geweken. Tot God roep ik, tot de Allerhoogste, de God die voor mij opkomt" Ps. 57, 2-3
dinsdag 2 juli 2013
Dinsdag 2 juli
Vanmorgen om 7.00 uur was Myrthe wakker. Te vroeg, maar niets meer aan te doen. Ik had goed geslapen maar was al bij het opstaan volledig uitgeput. Met een erg drukke dag op komst wilde ik goed beginnen. Ik heb Myrthe naar de kapel genomen. Ze lag er op het kleedje naast mij te pruttelen en te protesteren en toen begon Floris in de aangrenzende slaapkamer "mamma" te scanderen. Ik voelde me "geroepen". Nog 1 korte gebed: "kracht voor vandaag graag" en aan mijn ochtendtaken begonnen. Helpen aankleden en tassen klaar helpen maken. 4 kinderen uitgezwaaid en Floris en Myrthe klaargemaakt, ontbijtje voor Stefan bereid en gevraagd of hij fit genoeg was om mee naar de kerk te gaan. Ja gelukkig.
Wanneer het mogelijk is, is dat steeds een heel prettig begin van de dag. Echt gesterkt worden, goede preek vandaag en we konden er tegen. Helaas was Stefan verder vandaag helemaal niet lekker. Veel pijn op een plek in zijn buik en in zijn rug. Moe en misselijk van de pijn.
Zelf had ik een zeer druk programma van van alles achter elkaar. Bij het laatste, de diploma-uitreiking van Astrid (Goede vriendin en steun) ontmoette ik Stefan weer. Stefan was al die tijd alleen thuis geweest en heeft gerust en tijd in de kapel doorgebracht. Hij was met de ouders van Astrid meegereden maar eigenlijk was de uitreiking wat teveel voor hoe hij zich voelde. Echt overal pijn. Ik werd er verdrietig van.
Zondag had hij zo'n goede dag. Ik hoopte toen heel stiekempjes dat misschien het wonder waarvoor zo veel gebeden wordt, gebeurd was. Het lijkt dat we nog even verder moeten bidden. We hadden gevraagd dat Stefan bij de doop aanwezig zou kunnen zijn en die dag hebben we echt een heel bijzondere dag mogen hebben. Iets om ook heel dankbaar voor te zijn. Ook een groot wonder op zich.
Zoals ik al zei was ik vanmorgen bij het opstaan al uitgeput en de drukke dag en vele emoties maakten het niet beter. Toen we thuis kwamen moest Stefan echt rust pakken maar ik stond ook op mijn benen te trillen. Voelde me verdrietig, moe en licht in mijn hoofd. Moest nog eten klaarmaken en Myrthe huilde onafgebroken. (inentingen gehad). Even er helemaal doorheen maar wel zes kinderen te voeden en naar bed te brengen. En dan???? Hulp gevraagd. Het is erg moeilijk om je zo kwetsbaar op te stellen en te moeten erkennen dat je het echt even niet aankan om voor je eigen gezin te zorgen. Ik heb een lieve dame opgebeld die ik altijd mocht bellen als er wat was. Ze kwam meteen. Hielp de keuken opruimen, eten klaarmaken, eten, kinderen naar bed brengen en bracht weer een gezellige positieve noot in huis. Ik ben erg dankbaar.
Wat me erg moeilijk valt is de spagaat waar we continu inzitten. Aan de ene kant willen we alles van de Heer verwachten en geloven dat genezing mogelijk is aan de andere kant willen we openstaan voor welk plan dan ook dat Hij heeft (ook als dat niet genezing zou zijn). Probleem is dat die twee heel moeilijk tegelijk te leven zijn. Het is niet te doen om te leven met een heilige onverschilligheid ten opzichte van leven of dood van mijn zielsgeliefde echtgenoot aan wie ik mij door Gods handen volledig heb gegeven. Ik heb wel degelijk een voorkeur. Hoezeer ik De Heer ook echt wel vertrouw. Ik hou hem wanhopig graag bij me.
Vandaag voel ik me eerlijk gezegd net de peuter die dwars en opstandig op de vloer van de supermarkt gaat liggen. Ik wil geen stap meer zetten. Ik voel me moe en uitgeput en wil gedragen worden. Niet verder lopen door het donker, niet wetende waar uit te komen. Ik zou zo graag willen weten waar Zijn wil naartoe leidt zodat ik iets zou hebben om mee rekening te kunnen houden. Nu weten we niets. Niet hoelang, geen afloop bekend, gewoon geen idee over het morgen. De onzekerheid en het heen en weer geslingerd worden tussen vele emoties is heel vermoeiend.
Meer bijbels uitgedrukt: Ik had vandaag heel veel zin om net als Jona een boot naar heel ver weg de andere kant uit te nemen. Gewoon geen zin meer. Nadenkend over al deze gevoelens die me overspoelden kwam er een bijbeltekst in me op. Eentje die ik kortgeleden las. Mm, iets over een weerspannig muildier ofzo.... Grappig hoor! Helder wel.
Ik besef dat we niet veel keuze hebben. Als ik me zo dwars blijf voelen, wordt het nog moeilijk. Ik heb de Heer lief en vertrouw Hem echt maar ik zal moeten zoeken om ook dit lijden aan de onzekerheid bij Hem te brengen en aan Hem toe te vertrouwen. Goede oefening in leven in afhankelijkheid. Stevige kost dat wel. Ik bid maar om kracht en wijsheid in de hoop dat ook deze knoop ontward raakt.
Morgen moet Stefan naar het AMC. Een extra controle omdat hij zich zo slecht voelt. 'savonds heeft Anne haar groep-8 eindmusical. Daar zouden we graag bij zijn hoe pijnlijk ook! Graag gebed.
Wanneer het mogelijk is, is dat steeds een heel prettig begin van de dag. Echt gesterkt worden, goede preek vandaag en we konden er tegen. Helaas was Stefan verder vandaag helemaal niet lekker. Veel pijn op een plek in zijn buik en in zijn rug. Moe en misselijk van de pijn.
Zelf had ik een zeer druk programma van van alles achter elkaar. Bij het laatste, de diploma-uitreiking van Astrid (Goede vriendin en steun) ontmoette ik Stefan weer. Stefan was al die tijd alleen thuis geweest en heeft gerust en tijd in de kapel doorgebracht. Hij was met de ouders van Astrid meegereden maar eigenlijk was de uitreiking wat teveel voor hoe hij zich voelde. Echt overal pijn. Ik werd er verdrietig van.
Zondag had hij zo'n goede dag. Ik hoopte toen heel stiekempjes dat misschien het wonder waarvoor zo veel gebeden wordt, gebeurd was. Het lijkt dat we nog even verder moeten bidden. We hadden gevraagd dat Stefan bij de doop aanwezig zou kunnen zijn en die dag hebben we echt een heel bijzondere dag mogen hebben. Iets om ook heel dankbaar voor te zijn. Ook een groot wonder op zich.
Zoals ik al zei was ik vanmorgen bij het opstaan al uitgeput en de drukke dag en vele emoties maakten het niet beter. Toen we thuis kwamen moest Stefan echt rust pakken maar ik stond ook op mijn benen te trillen. Voelde me verdrietig, moe en licht in mijn hoofd. Moest nog eten klaarmaken en Myrthe huilde onafgebroken. (inentingen gehad). Even er helemaal doorheen maar wel zes kinderen te voeden en naar bed te brengen. En dan???? Hulp gevraagd. Het is erg moeilijk om je zo kwetsbaar op te stellen en te moeten erkennen dat je het echt even niet aankan om voor je eigen gezin te zorgen. Ik heb een lieve dame opgebeld die ik altijd mocht bellen als er wat was. Ze kwam meteen. Hielp de keuken opruimen, eten klaarmaken, eten, kinderen naar bed brengen en bracht weer een gezellige positieve noot in huis. Ik ben erg dankbaar.
Wat me erg moeilijk valt is de spagaat waar we continu inzitten. Aan de ene kant willen we alles van de Heer verwachten en geloven dat genezing mogelijk is aan de andere kant willen we openstaan voor welk plan dan ook dat Hij heeft (ook als dat niet genezing zou zijn). Probleem is dat die twee heel moeilijk tegelijk te leven zijn. Het is niet te doen om te leven met een heilige onverschilligheid ten opzichte van leven of dood van mijn zielsgeliefde echtgenoot aan wie ik mij door Gods handen volledig heb gegeven. Ik heb wel degelijk een voorkeur. Hoezeer ik De Heer ook echt wel vertrouw. Ik hou hem wanhopig graag bij me.
Vandaag voel ik me eerlijk gezegd net de peuter die dwars en opstandig op de vloer van de supermarkt gaat liggen. Ik wil geen stap meer zetten. Ik voel me moe en uitgeput en wil gedragen worden. Niet verder lopen door het donker, niet wetende waar uit te komen. Ik zou zo graag willen weten waar Zijn wil naartoe leidt zodat ik iets zou hebben om mee rekening te kunnen houden. Nu weten we niets. Niet hoelang, geen afloop bekend, gewoon geen idee over het morgen. De onzekerheid en het heen en weer geslingerd worden tussen vele emoties is heel vermoeiend.
Meer bijbels uitgedrukt: Ik had vandaag heel veel zin om net als Jona een boot naar heel ver weg de andere kant uit te nemen. Gewoon geen zin meer. Nadenkend over al deze gevoelens die me overspoelden kwam er een bijbeltekst in me op. Eentje die ik kortgeleden las. Mm, iets over een weerspannig muildier ofzo.... Grappig hoor! Helder wel.
Ik besef dat we niet veel keuze hebben. Als ik me zo dwars blijf voelen, wordt het nog moeilijk. Ik heb de Heer lief en vertrouw Hem echt maar ik zal moeten zoeken om ook dit lijden aan de onzekerheid bij Hem te brengen en aan Hem toe te vertrouwen. Goede oefening in leven in afhankelijkheid. Stevige kost dat wel. Ik bid maar om kracht en wijsheid in de hoop dat ook deze knoop ontward raakt.
Morgen moet Stefan naar het AMC. Een extra controle omdat hij zich zo slecht voelt. 'savonds heeft Anne haar groep-8 eindmusical. Daar zouden we graag bij zijn hoe pijnlijk ook! Graag gebed.
maandag 1 juli 2013
Maandag 1 juli
Stefan:
Na een mooie en zegenrijke dag gisteren, stonden we - na een niet al te beste nacht - wat vermoeid op. Na een afspraak in de ochtend, werd ik helaas weer getroffen door een sterke vermoeidheid. Maar gisteren had ik echt het gevoel dat niet alleen Myrthe veel genade kreeg. Zelf mocht ik ook een diepe vreugde ervaren, nadat ik even in de kapel zat.
Lisette:
Graag wil ik vertellen hoe het met ons gaat, alleen weet ik het niet goed. Ik was erg blij dat het gisteren zo goed met Stefan ging. Hij ook, maar vandaag was een beetje een soort terugslag. Ik kan er niet aan wennen als hij pijn heeft en verdrietig is. Dan ben ik zelf ook gelijk helemaal van slag. Daarbij had ik vanmorgen zelf een medisch onderzoek. Gewoon wat nakijken voor de zekerheid. Toch wel spannend. Volgende week dinsdag de uitslag.
Een goede vriendin bracht vandaag de kinderen naar bed. Daardoor had ik de kans om op de school van de kinderen even te helpen met de schoonmaakavond. Fijn om iets normaals te doen. Myrthe was mee. Ik heb deze week echt geprobeerd haar een fles te geven. Ze weigert volkomen en gaat helemaal door het lint als ik de fles in haar mond stop. Na 5 kinderen heb ik echt wel wat ervaring maar het lukt niet. Zij wil serieus niet. Dus maar weer meegenomen. Wel schattig. Toen ik thuiskwam sliepen de kinderen al en ben ik naar de kapel geweest. Stefan kwam ook nog en Anne wandelde binnen en kwam bij ons zitten. Niemand zei wat, allemaal baden we. Fijn dat het zo'n druk bezochte plaats is. Het hart van het huis.
Vroeg naar bed. Hopelijk morgen minder moe.
Na een mooie en zegenrijke dag gisteren, stonden we - na een niet al te beste nacht - wat vermoeid op. Na een afspraak in de ochtend, werd ik helaas weer getroffen door een sterke vermoeidheid. Maar gisteren had ik echt het gevoel dat niet alleen Myrthe veel genade kreeg. Zelf mocht ik ook een diepe vreugde ervaren, nadat ik even in de kapel zat.
Lisette:
Graag wil ik vertellen hoe het met ons gaat, alleen weet ik het niet goed. Ik was erg blij dat het gisteren zo goed met Stefan ging. Hij ook, maar vandaag was een beetje een soort terugslag. Ik kan er niet aan wennen als hij pijn heeft en verdrietig is. Dan ben ik zelf ook gelijk helemaal van slag. Daarbij had ik vanmorgen zelf een medisch onderzoek. Gewoon wat nakijken voor de zekerheid. Toch wel spannend. Volgende week dinsdag de uitslag.
Een goede vriendin bracht vandaag de kinderen naar bed. Daardoor had ik de kans om op de school van de kinderen even te helpen met de schoonmaakavond. Fijn om iets normaals te doen. Myrthe was mee. Ik heb deze week echt geprobeerd haar een fles te geven. Ze weigert volkomen en gaat helemaal door het lint als ik de fles in haar mond stop. Na 5 kinderen heb ik echt wel wat ervaring maar het lukt niet. Zij wil serieus niet. Dus maar weer meegenomen. Wel schattig. Toen ik thuiskwam sliepen de kinderen al en ben ik naar de kapel geweest. Stefan kwam ook nog en Anne wandelde binnen en kwam bij ons zitten. Niemand zei wat, allemaal baden we. Fijn dat het zo'n druk bezochte plaats is. Het hart van het huis.
Vroeg naar bed. Hopelijk morgen minder moe.
Abonneren op:
Posts (Atom)