Zaterdag 7 september

Net bezoek gehad. Gezellig, fijn om te delen, samen gebeden ook erg goed. Wel wat laat en ze moesten nog een heel eind rijden.

Het was een beetje een drukke dag. We hebben als gezin van alles rond en om het huis gedaan in verschillende samenstellingen. Sommigen hebben wat gewandeld, we hebben verschillende mensen op bezoek gehad, boodschappen gedaan en de kinderen hebben door het hele huis heen en buiten en deels bij buren, gespeeld.
Het was ook een wat emotioneel geladen dag op de een of andere manier. Stefan voelde zich echt wat minder vandaag. Moe en misselijk. Toch heeft hij nog wat kleine dingen rondom het huis gedaan. Het kostte hem veel moeite. Eigenlijk zou hij nu al wat meer opgeknapt moeten zijn. Dan ga je je al gemakkelijk wat zorgen maken. De angst ontstaat dat de ziekte misschien aan het doorbreken is. Het moet eigenlijk niet uitmaken. We zijn in de hand van de Heer en Zijn wil geschiede. Toch, het is niet gemakkelijk om doorlopend in dit vertrouwen te leven. We groeien er wel in maar we blijven mensen met onze hoop en voorkeur.

We gaan zo onze nachtrust nemen wanneer ik tenminste die lastige mug in de kamer van de jongetjes kan vinden............

vrijdag 6 september

Zowel Stefan als ik waren doodmoe na een nacht waarin we beiden om een of andere reden niet konden slapen. Bij mij kan je langzaamaan van uitputting gaan spreken.Vanmorgen heeft Stefan zich opgeofferd en is opgestaan toen Myrthe wakker werd zodat ik nog een uurtje kon slapen. Wat was ik moe! Een vriendin was later bij ons en Stefan heeft zich weer opgeofferd door zelf  niet naar bed te gaan. Ik mocht weer. Helaas wilde de slaap niet komen. Ik ben moe gebleven en Stefan ook.

Deze week heb ik een vreemde ervaring gehad.
Het begin van deze week werd opvallend genoeg gekenmerkt door een soort dagenlange "radiostilte" op alle fronten ik bedoel:  Geen berichten. Geen mail, geen post, geen telefoon geen enkel teken dat er ook maar iemand op deze aardbol ooit van Stefan en Lisette had gehoord. (niet zielig zal zo blijken) Heel nieuw was dat. Ook als ik zelf iemand belde of mailde ging er iets mis of kreeg ik geen antwoord. Het was net in in de duisterste periode van de week ook. Nadat ik een keer zo verwonderd in de kapel was terechtgekomen stuitte ik op de bijbeltekst: "Ik alleen ben Jahwe en een redder buiten mij is er niet" Hij was de enige bij wie ik in die dagen wel gehoor vond.
Later in de week normaliseerde het contact met de wereld gelukkig weer.
Het was een duidelijke les. Het gaat om Hem. Alleen bij Hem is redding. Bij Hem is de troost. Hij wil de Heer van ons leven zijn. Helder.

"Net als onze oude auto pap, we rijden je helemaal op" zei Anne een tig-tal blogs geleden. Nou vandaag is pappa goed uitgeleefd. Ze hebben hun best gedaan! Pappa heeft zich voor mamma opgeofferd wat betreft slaap en is heel druk in huis geweest (ondanks vermoeidheid en misselijkheid en buikpijn). Hij heeft vanavond de houtkachel binnen gezellig aangestoken (we wonen immers in het noorden :)) en toen moest en zou er een verhaaltje komen, en dus heeft pappa een uitgebreid verhaaltje verteld. Op een gegeven moment merkte Stefan op: "he rustig aan met een oude auto moet je geen 160 gaan rijden hoor" Nu nog meer moe dan eerst.
\
De  houtkachel is bijna uit. Gelukkig was toch wel wat warm. We hopen zo wat bij te slapen

donderdag 5 september

Vanavond een late blog en een korte om die reden. Stefan is er weer min of meer. Hoewel hij misselijk en beroerd was, heeft hij vandaag bijna alles kunnen doen wat hij wilde. Hij heeft met Anne een flinke wandeling gemaakt, is met vier kinderen naar de plantjeswinkel geweest en heeft wat in het huishouden gedaan.

Vanmorgen hebben we bezoek gehad. Een bijzonder en liefdevol echtpaar uit onze parochie is op ons verzoek gekomen om met ons te bidden voor kracht en voor genezing. Het heeft ons erg goed gedaan.  Een stukje opstandigheid en boosheid dat bij ons aan het ontstaan was is weer omgebogen naar overgave. Vanavond hadden we een afspraak die ons ook erg goed heeft gedaan en weer perspectief en vertrouwen heeft gegeven. Veel "geestelijke regen" voor een dag. Maar het was nodig na dagen droogte en strijd. Het was goed zo.

We zijn erg geraakt en dankbaar dat een aantal mensen ons vandaag via verschillende wegen heeft laten weten dat zij nog steeds bidden om volledige genezing. We hebben een almachtige God. We blijven hopen en vertrouwen. Vertrouwen dat dat wat zal zijn, goed is. Zijn wil geschiede maar slechts een woord is genoeg om ons verlangen te vervullen.

" De Heer is mijn erfdeel, mijn levensbeker, mijn lotsbestemming ligt in Uw handen." Ps 16,5

Woensdag 4 september

Vandaag de 100ste blog. Het lijkt gisteren dat deze nachtmerrie begon. Maar het is al meer dan 100 dagen geleden. We hebben de diagnose gehad, de operatie en nu alweer aan de vierde chemo. Het is een tijd geweest waarin we zo ontzettend veel steun en hulp hebben gehad van mensen dichtbij en veraf. Iedereen zo hartelijk bedankt. Het is nodig geweest. Juist ook deze week die wat mij betreft bij een van de zwaardere hoort, heb ik weer gezien dat we zonder hulp, zowel praktisch als in gebed, nergens zouden zijn.

Stefan is gelukkig weer een beetje uit het dal aan het klimmen. Hij heeft alweer aardig wat kunnen ondernemen. Het gras in de voortuin gemaaid en een klein wandelingetje met de kinderen gemaakt. Steeds is hij misselijk en heeft hij pijn. Ik kan daar niet aan wennen en raak dan gemakkelijk van slag. Zelf ben ik oververmoeid geraakt. De nachten dat Stefan zo ziek was en daarbij nog drie keer opstaan voor Myrthe waren best zwaar. Steeds wanneer ik weer gewekt werd door een van mijn gezinsleden bad ik om kracht en een heleboel geduld terwijl ik moeizaam opstond. Dit werd gelukkig steeds verhoord.

Vandaag was het een woensdag. De kinderen noemen het een korte dag. Ik had lekkere worstebroodjes voor ze in de oven toen ze thuiskwamen. Dat werd zeer gewaardeerd. De hele middag hebben ze gezellig met elkaar gespeeld in de tuin en op de trampoline. Ook Myrthe had in tegenstelling tot de afgelopen dagen weer iets van rust en een ritme. Ze huilde niet doorlopend. Alles bij elkaar hebben we best nog een gezellige dag gehad. De storm gaat langzaam weer liggen. Kijken wat de schade is en weer verder. Zo eerst weer naar bed.

We hebben een brief gehad van het AMC:  de 12e een ct scan. Spannend.

Dinsdag 3 september (door Stefan)

Vannacht werd ik rond 02.30 uur wakker. Kotsmisselijk en pijn in mijn buik. Ik zal de details besparen, maar rond 04.30 uur ging het weer, en konden we de slaap hervatten. Naast de lichamelijke ziekte valt het mij zwaar om Lisette zo te belasten. Ik wou haar niet wakker maken, maar op een bepaald moment ging het niet meer. Lisette raakt steeds meer uitgeput. We waren dan ook erg blij met lieve vrienden die vandaag op onze kleinsten konden passen (na een oproep op deze blog), waardoor Lisette wat bij kon slapen. Persoonlijk vind ik het een kwelling om momenteel niet bij te kunnen dragen aan de opvoeding of het huishouden. Het voelt machteloos, ik zou zo graag willen, maar het lukt echt niet. Ik heb eigenlijk de indruk dat de kuur van afgelopen vrijdag een te hoge dosis bevatte, in ieder geval was de dosis hoger dan de vorige keer.

God roept ons op vertrouwen te hebben. Het is echt een blindelings vertrouwen, en eerlijk gezegd valt me dat niet gemakkelijk. Zeker in tijden dat ik me zo ziek voel als nu is het moeilijk om mijn hoofd erbij te houden, te vertrouwen, te bidden. Het is een kwestie van tanden op elkaar en wachten op betere tijden. Ik probeer het wel vaak te zeggen: "ik vertrouw op U", maar mijn hart is er niet bij. Te moe, te ziek. Ik merk dat - door de vermoeidheid van Lisette - zij ook met een soortgelijk probleem zit.

Dit schrijven vergt me ook een hoop, dus vanavond houd ik het kort. Juist nu zouden we graag willen bouwen op het gebed van anderen. Morgen hoop ik weer een beetje uit het dal te kruipen.

Maandag 2 september

Stefan heeft gelukkig ok geslapen vannacht. Myrthe en ik helaas niet. Ik begin erg oververmoeid te raken. Stefan is wat betreft gezondheid vergelijkbaar met gisteren. Alleen nu zijn we een dag verder en dan wordt het voor ons allebei moeilijker om geduld te hebben tot het weer over is. Stefan voelt zich voortdurend ziek. We weten dat het nu van de chemo komt maar er zal een keer komen...Moeilijk voor hem om dat van zich af te zetten wanneer hij zo beroerd is. Voor mij is dat toch gemakkelijker. 

Vanavond stond er opeens een collecte voor de deur. Ieder jaar komen die en die zijn dan van een of andere ziekte. Deze was ook van een of andere ziekte; van de kankerbestrijding.... plots dus niet meer een of andere ziekte. Plots een collecte voor iets dat belangrijk en erg verdrietig en pijnlijk voor ons is. Erg confronterend. Ik was echt even van slag. 

Er is nog rust en vrede in huis maar het begint wat barstjes te vertonen. Graag gebed dat we het deze keer ook weer volhouden.

Zondag 1 September

Mee naar de kerk is gelukt. Na een ontbijt waar Stefan ook bij was, zijn we met zijn allen gegaan. Helaas is Stefan daarna langzaamaan erg ingezakt. Vanmiddag heeft hij op bed gelegen, Hij kon niet mee-eten, drinken gaat bijna niet, buikpijn, misselijk en af en toe weigeren spieren dienst of krampen.

De kinderen hebben vanmiddag gezellig een film gekeken en we hebben samen geprobeerd zo stil mogelijk te zijn. Dat lukte aardig.

We verduren het met zijn allen kalm en rustig moet ik zeggen. We weten dat het vast weer voorbij zal gaan en ook Stefan draagt zijn pijn dapper. Mij lukt het al biddend kalm te blijven en het zo gezellig mogelijk te houden.

We klagen niet. Zitten de storm uit en wachten weer op de betere tijd.

"De Heer is God Hij heeft ons gemaakt, wij behoren Hem toe, wij, Zijn volk en de kudde door Hem geweid."
Ps. 100, 3